இது, ஆங்கிலோ-சாக்சன் அரசுகள் முதல் இன்றைய மன்னர் மூன்றாம் சார்லஸ் வரை இங்கிலாந்து, பிரிட்டன் மன்னர்களின் கதையைச் சொல்லும் எங்கள் தினசரித் தொடரின் மூன்றாம் பகுதி.
வெசெக்ஸின் எக்பர்ட் மெர்சியாவின் ஆதிக்கத்தை உடைத்ததையும், அதே நேரத்தில் வைக்கிங் கடற்கொள்ளையர்கள் கரையைத் தாக்கத் தொடங்கியதையும் இரண்டாம் பகுதியில் பார்த்தோம். அந்த எக்பர்ட்டின் பேரன்தான் இந்தப் பகுதியின் நாயகன்: ஆல்ஃபிரட் (Alfred, ஆட்சி 871–899). தோற்றுப்போகும் நிலையில் இருந்த போரின் நடுவே அரியணை ஏறியவர்; ஒரு குளிர்காலம் முழுவதும் சதுப்பு நிலத்தில் ஒளிந்து வாழ்ந்தவர்; இறுதியில் இங்கிலாந்து மன்னர்களிலேயே "மகா" (the Great) என்ற அடைமொழியுடன் பரவலாக அழைக்கப்படும் ஒரே மன்னர் ஆனவர்.
ஏறக்குறைய இதே காலத்தில், 871 முதல் தமிழகத்தில் சோழ மன்னன் முதலாம் ஆதித்தன் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தான். ஒரு பக்கம் சோழப் பேரரசின் எழுச்சி தொடங்கிய காலம்; மறுபக்கம் இங்கிலாந்து என்ற நாடே பிறக்கப் போராடிய காலம்.
ஆல்ஃபிரட்டைப் பற்றி எப்படித் தெரியும்?
ஓஃபா, எக்பர்ட்டை விட ஆல்ஃபிரட் பற்றி நமக்கு நிறையத் தகவல் உண்டு. ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை அவரது சொந்த அரசவையிலிருந்தே வருகின்றன. ஆண்டுவாரியாக நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்த ஆங்கிலோ-சாக்சன் காலவரிசை (Anglo-Saxon Chronicle) 890-களின் தொடக்கத்தில் வெசெக்ஸில் தொகுக்கப்பட்டது. வேல்ஸைச் சேர்ந்த சமயப் பெரியவர் அஸ்ஸர் (Asser), மன்னர் உயிரோடு இருந்தபோதே, 893-ல் லத்தீன் மொழியில் அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதினார். நம் அரசவைப் புலவர்கள் எழுதிய மெய்க்கீர்த்திகளைப் போலவே, இவையும் மன்னரைப் புகழும் நோக்கம் கொண்டவை. எனவே அவற்றைக் கவனமாகவே படிக்க வேண்டும்.
எதிர்பாராமல் மன்னரான இளைய மகன்
ஆல்ஃபிரட் 848 அல்லது 849-ல் வான்டேஜ் (Wantage) என்ற ஊரில் பிறந்தார். வெசெக்ஸ் மன்னன் ஏதல்வுல்ஃபின் (Æthelwulf) கடைசி மகன் அவர். அவருக்கு முன் நான்கு அண்ணன்கள் இருந்ததால், அவர் மன்னராவார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
இங்கே ஒரு விளக்கம் தேவை: அன்றைய வெசெக்ஸில் மூத்த மகனுக்கே அரியணை என்ற கண்டிப்பான விதி இல்லை. அரச குடும்பத்தில் தகுதியான, வயது வந்த ஆண் ஒருவரே பொதுவாக மன்னரானார். அதனால்தான் ஆல்ஃபிரட்டின் அண்ணன்கள் ஏதல்பால்ட், ஏதல்பெர்ட், ஏதல்ரெட் (Æthelred) ஆகியோர் ஒருவர் பின் ஒருவராக ஆண்டனர்; மூவரும் இளம் வயதிலேயே இறந்தனர்.
சிறுவனாக இருந்தபோதே ஆல்ஃபிரட் ரோமுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். போப் நான்காம் லியோ அவரை "மன்னராக அபிஷேகம் செய்தார்" என்கிறது காலவரிசை. ஆனால் உண்மையில் அவருக்கு ரோமானிய "கான்சல்" என்ற கௌரவப் பட்டமே வழங்கப்பட்டது என்று ஒரு போப்பாண்டவர் கடிதம் காட்டுகிறது. பின்னாளில் அதை "விதியின் அடையாளம்" என்று வெசெக்ஸ் எழுத்தாளர்கள் விளக்கினர்.
வைக்கிங்குகளின் "பெரும் படை"
ஸ்காண்டிநேவியாவிலிருந்து (இன்றைய டென்மார்க், நார்வே, ஸ்வீடன்) வந்த வைக்கிங்குகள் (Vikings), ஆங்கிலேயரால் பொதுவாக "டேனியர்கள்" என்று அழைக்கப்பட்டனர். எக்பர்ட் காலத்துத் தாக்குதல்கள் பெரும்பாலும் கொள்ளையடித்துத் திரும்பும் சிறு படைகள். ஆனால் 865-ல் கிழக்கு ஆங்கிலியாவில் வந்திறங்கியது முற்றிலும் வேறானது: காலவரிசை அதை micel here, அதாவது "பெரும் படை" என்கிறது. இவர்கள் கொள்ளையடிக்க மட்டுமல்ல, நிலத்தைப் பிடித்துக் குடியேறவே வந்தனர்.
ஐந்தே ஆண்டுகளில், முதல் பகுதியில் பார்த்த பழைய அரசுகள் சிதைந்தன. 866-ல் யார்க் நகரம் வீழ்ந்தது. 869-ல் கிழக்கு ஆங்கிலியாவின் மன்னன் எட்மண்ட் (Edmund) கொல்லப்பட்டார்; பின்னர் அவர் புனிதராகப் போற்றப்பட்டார். 874-ல் மெர்சியா தன் மன்னனையே இழந்தது. ஆங்கிலோ-சாக்சன் அரசுகளில் தனித்து நின்றது வெசெக்ஸ் மட்டுமே.
870-ன் இறுதியில் பெரும் படை வெசெக்ஸ் மீது திரும்பியது. 871-ல் தொடர்ந்து பல போர்கள் நடந்தன. ஆஷ்டவுன் (Ashdown) போரில், மன்னன் ஏதல்ரெட் இன்னும் வழிபாட்டில் இருந்தபோதே ஆல்ஃபிரட் "காட்டுப்பன்றி போல" பாய்ந்து தாக்கினார் என்று அஸ்ஸர் எழுதுகிறார். அதே ஆண்டு ஈஸ்டர் முடிந்ததும் ஏதல்ரெட் இறந்தார். அண்ணனின் சிறு பிள்ளைகளைத் தாண்டி, சுமார் 22 வயதான ஆல்ஃபிரட் மன்னரானார். ஒரு மாதத்துக்குள் வில்டன் (Wilton) போரில் தோற்று, வைக்கிங்குகளுக்குப் பணம் கொடுத்து அமைதி வாங்க வேண்டிய நிலை.
878: சதுப்பு நிலமும் எடிங்டன் வெற்றியும்
அந்த அமைதி நீடிக்கவில்லை. குத்ரம் (Guthrum) என்ற தலைவனின் படை, 878 ஜனவரியில், கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகைக் காலத்தின் இறுதியில், வில்ட்ஷயரின் சிப்பன்ஹாம் (Chippenham) அரச மாளிகை மீது திடீரெனத் தாக்கியது. பல வெசெக்ஸ் மக்கள் பணிந்தனர். ஆல்ஃபிரட் ஒரு சிறு படையுடன் சமர்செட் (Somerset) பகுதியின் காடுகளுக்கும் சதுப்பு நிலங்களுக்கும் பின்வாங்கி, ஏதல்னி (Athelney) என்ற தீவு போன்ற மேட்டில் ஒரு அரணை அமைத்தார்.
அப்பம் கருகிய கதை: உண்மையா?
ஆல்ஃபிரட் என்றதும் ஆங்கிலேயக் குழந்தைகளுக்கு நினைவுக்கு வருவது இந்தக் கதைதான்: ஒளிந்திருந்த மன்னன் ஒரு மாடு மேய்ப்பவரின் குடிசையில் தங்குகிறான். அடுப்பில் வேகும் அப்பங்களைப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்கிறாள் அந்த வீட்டுப் பெண். தன் நாட்டின் கவலையில் மூழ்கிய மன்னன் அவற்றைக் கருகவிடுகிறான்; அவள் அவனைத் திட்டுகிறாள். ஆனால் இந்தக் கதைக்கு அக்காலச் சான்று எதுவும் இல்லை. ஆல்ஃபிரட் இறந்து ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேல் கழித்து எழுதப்பட்ட புனித நியோட் (St Neot) என்பவரின் வாழ்க்கைக் கதையில்தான் அது முதன்முதலில் தோன்றுகிறது. பின்னர் பள்ளிப் பாடநூல்கள் அதைப் பிரபலமாக்கின.
உண்மையான திருப்புமுனை
சான்றுகள் உறுதியாகச் சொல்வது ஒரு வியப்பூட்டும் மீட்சியை. 878 மே மாதம், செல்வுட் (Selwood) காட்டின் கிழக்கே "எக்பர்ட்டின் கல்" என்ற இடத்தில் சமர்செட், வில்ட்ஷயர், ஹாம்ப்ஷயர் மக்கள் அவரைச் சந்தித்தனர். "இறந்தவர் உயிர்த்தெழுந்து வந்ததைப் போல" அவரை வரவேற்றனர் என்கிறார் அஸ்ஸர். சில நாட்களில் எடிங்டன் (Edington) போரில் குத்ரமின் படையை ஆல்ஃபிரட் முறியடித்தார்.
போர் முடிவு வியப்பானது. தோற்ற குத்ரம் கிறிஸ்தவ ஞானஸ்நானம் பெற ஒப்புக்கொண்டார்; ஆல்ஃபிரட்டே அவரது ஞானத்தந்தை (godfather). பின்னர் குத்ரமின் படை கிழக்கு ஆங்கிலியாவுக்குச் சென்று அங்கேயே குடியேறியது. 880-களில் இருவருக்கும் இடையே எல்லையை வரையறுத்த ஒப்பந்தம் இன்றும் உள்ளது: தேம்ஸ் ஆறு, லீ ஆறு, ரோமானியர் அமைத்த வாட்லிங் தெரு (Watling Street) வழியாக அந்த எல்லை ஓடியது. அதற்கு வடக்கும் கிழக்குமான பகுதிகள் பின்னாளில் "டேன்லா" (Danelaw), அதாவது டேனியச் சட்டம் நிலவிய பகுதி என்று அழைக்கப்பட்டன. இன்றும் அங்குள்ள பல ஊர்ப் பெயர்கள் -by, -thorpe என்று முடிவது அந்த ஸ்காண்டிநேவியக் குடியேற்றத்தின் அடையாளம்.
கோட்டை நகரங்கள்: "பர்" (burh)
ஆல்ஃபிரட்டின் மிகப் பெரிய சாதனை, வெசெக்ஸை மீண்டும் திடீர்த் தாக்குதலுக்கு இலக்காகாமல் காத்தது. நாடு முழுவதும் அவர் "பர்" (burh) எனப்படும் அரண் சூழ்ந்த நகரங்களை அமைத்தார். இன்றைய ஆங்கிலச் சொல் "borough" அதிலிருந்தே பிறந்தது. "பர்கல் ஹைடேஜ்" (Burghal Hidage) என்ற ஆவணம் சுமார் முப்பது கோட்டை நகரங்களைப் பட்டியலிட்டு, ஒவ்வொன்றின் சுவரையும் காக்க எத்தனை பேர் தேவை என்று கணக்கிடுகிறது. வெசெக்ஸின் பெரும்பாலான இடங்களிலிருந்து ஒரு நாள் நடைப் பயண தூரத்தில், அதாவது சுமார் 20 மைலுக்குள், ஏதாவது ஒரு கோட்டை இருந்தது.
படையையும் இரண்டாகப் பிரித்தார்: பாதிப் பேர் போர்க்களத்தில், பாதிப் பேர் வீட்டில் விவசாயத்தில் என்று சுழற்சி முறை. 896-ல் டேனியக் கப்பல்களை விட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு நீளமான போர்க்கப்பல்களையும் கட்டச் செய்தார். ஆனால் விக்டோரியா காலத்தில் அவருக்குச் சூட்டப்பட்ட "பிரிட்டிஷ் கடற்படையின் தந்தை" என்ற பட்டம் சான்றுகளை விட மிகைப்பட்டது.
லண்டனும் "ஆங்கிலேயரின் மன்னர்" என்ற கருத்தும்
886-ல் ஆல்ஃபிரட் லண்டனைக் கைப்பற்றி, பழைய ரோமானியச் சுவர்களுக்குள் நகரை மீண்டும் உருவாக்கினார். "டேனியர்களின் பிடியில் இல்லாத ஆங்கிலேயர் அனைவரும் அவருக்குப் பணிந்தனர்" என்கிறது காலவரிசை. நகரை அவர் மெர்சியப் பிரபு ஏதல்ரெட்டிடம் ஒப்படைத்தார்; அவர் ஆல்ஃபிரட்டின் மகள் ஏத்தெல்ஃப்ளேடை (Æthelflæd) மணந்திருந்தார்.
880-களின் பட்டயங்களில் ஆல்ஃபிரட் "ஆங்கிலோ-சாக்சன்களின் மன்னர்" என்று அழைக்கப்படுகிறார். அது ஒரு புதிய கருத்து: வெசெக்ஸ் மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, டேனியர் ஆளாத பகுதிகளில் வாழும் அனைத்து ஆங்கிலேயருக்கும் ஒரே மன்னர். ஆல்ஃபிரட் இங்கிலாந்து முழுவதையும் ஆளவில்லை. ஆனால் "ஒரே இங்கிலாந்து" என்ற கனவை முதலில் கண்டது அவரது அரசவைதான். 892 முதல் 896 வரை மீண்டும் வந்த வைக்கிங் படைகளை அவரது மகன் எட்வர்டும் மருமகன் ஏதல்ரெட்டும் முறியடித்தபோது, அவர் கட்டிய பாதுகாப்பு அமைப்பு வேலை செய்தது நிரூபணமானது.
சட்டமும் கல்வியும்
ஆல்ஃபிரட் 890-களில் ஒரு சட்டத் தொகுப்பை வெளியிட்டார். முந்தைய மன்னர்களின் சட்டங்களில் தனக்குப் பிடித்தவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, பிடிக்காதவற்றைத் "தன் ஆலோசகர்களின் அறிவுரையுடன்" நீக்கியதாக அவரே எழுதுகிறார். மன்னன் தனியாக முடிவெடுக்காமல் ஆலோசகர்களுடன் கலந்து பேசும் இந்த மரபு, பின்னாளில் உருவான மகா சாசனம் (Magna Carta) போன்ற ஆவணங்களின் நீண்ட பின்னணியின் ஒரு பகுதி என்று சிலர் பார்க்கின்றனர்.
கல்வியில் அவருக்கு இருந்த ஆர்வம் தனித்துவமானது. ஹம்பர் ஆற்றுக்குத் தெற்கே லத்தீன் கடிதத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கத் தெரிந்தவர்கள் மிகச் சிலரே என்று அவர் வருந்தி எழுதினார். அதனால் முக்கிய லத்தீன் நூல்களைத் தாய்மொழியான பழைய ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கச் செய்தார்; போப் கிரிகோரியின் "மேய்ப்புப் பணி" (Pastoral Care) நூலின் மொழிபெயர்ப்பு அவரது சொந்தப் படைப்பு என்றே கருதப்படுகிறது. சுதந்திரக் குடும்பத்து இளைஞர்கள் முதலில் ஆங்கிலத்தில் படிக்கக் கற்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினார். மன்னரே எவ்வளவு எழுதினார், அவரது அறிஞர் குழு எவ்வளவு எழுதியது என்பது இன்னும் விவாதம்.
சென்னைக்கு வந்ததா ஆல்ஃபிரட்டின் காணிக்கை?
தமிழ் வாசகர்களுக்கு மிகச் சுவையான குறிப்பு ஒன்று காலவரிசையில் உள்ளது. 883-ம் ஆண்டுப் பதிவின்படி, ஆல்ஃபிரட் தன் தூதர்கள் சிகெல்ம் (Sighelm), ஏதல்ஸ்டன் (Æthelstan) ஆகியோர் மூலம் ரோமுக்கும், "இந்தியாவில் புனித தோமா (St Thomas), புனித பர்த்தலோமேயு ஆகியோருக்கும்" காணிக்கை அனுப்பினார். இயேசுவின் சீடர் தோமா சென்னை மயிலாப்பூரில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார் என்பது பழைய கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை; இன்றைய சாந்தோம் பேராலயம் அந்த இடத்தோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால் ஆல்ஃபிரட்டின் தூதர்கள் உண்மையில் இந்தியா வரை வந்தார்களா என்பது உறுதியில்லை; சில ஆய்வாளர்கள் இது எழுதியவரின் குழப்பமாக இருக்கலாம் என்கின்றனர். எப்படியிருந்தாலும், இந்தியா பற்றிய ஆங்கில ஆவணக் குறிப்புகளில் இது மிகப் பழமையானவற்றுள் ஒன்று.
மறைவும் தொலைந்த கல்லறையும்
ஆல்ஃபிரட் இளமை முதலே ஒரு வலிமிகுந்த நோயால் அவதிப்பட்டதாக அஸ்ஸர் எழுதுகிறார்; அது என்ன நோய் என்பது இன்று ஊகம் மட்டுமே. 868-ல் மெர்சிய உயர்குடிப் பெண் ஏல்ஸ்வித் (Ealhswith) என்பவரை மணந்தார். அவர்களின் பிள்ளைகளில் ஏத்தெல்ஃப்ளேடும், அடுத்த மன்னர் மூத்த எட்வர்டும் (Edward the Elder) அடங்குவர்.
ஆல்ஃபிரட் 899 அக்டோபர் 26 அன்று, சுமார் 50 வயதில் இறந்தார்; தலைநகர் வின்செஸ்டரில் (Winchester) அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அவரது உடல் பின்னர் ஹைட் மடாலயத்துக்கு (Hyde Abbey) மாற்றப்பட்டது; அந்த மடம் பின்னாளில் அழிக்கப்பட்டதால் கல்லறை தொலைந்தது. 2014-ல், அந்த மடத்தின் இடத்திலிருந்து கிடைத்த இடுப்பு எலும்புத் துண்டு ஒன்று கி.பி. 895–1017 காலத்தைச் சேர்ந்தது என்றும், அது ஆல்ஃபிரட்டுடையதாகவோ அவரது மகன் எட்வர்டுடையதாகவோ இருக்கலாம் என்றும் வின்செஸ்டர் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் அறிவித்தனர். இதை உறுதியாக நிரூபிப்பது கடினம்.
இன்று எங்கே பார்க்கலாம்?
- வின்செஸ்டர்: நகர அருங்காட்சியகம், பேராலயத்தின் அருகே குறிக்கப்பட்டுள்ள பழைய மின்ஸ்டர் தேவாலயத்தின் வரைபடம், ஹைட் மடாலயத் தோட்டம்.
- ஏதல்னியும் சமர்செட் சதுப்பு நிலங்களும்: ஆல்ஃபிரட் ஒளிந்த மேட்டில் 1801-ல் நிறுவப்பட்ட நினைவுச்சின்னம்.
- ஆல்ஃபிரட் அணிகலன் (Alfred Jewel), ஆஷ்மோலியன் அருங்காட்சியகம், ஆக்ஸ்போர்டு: தங்கம், எனாமல், படிகம் கொண்டு செய்யப்பட்ட இந்த அணிகலன் 1693-ல் ஏதல்னி அருகே உழவின்போது கிடைத்தது. "ஆல்ஃபிரட் என்னைச் செய்யச் சொன்னார்" என்ற பழைய ஆங்கில வாசகம் அதில் உள்ளது. நூல் படிக்கும்போது வரிகளைச் சுட்டும் குச்சியின் கைப்பிடியாக இருந்திருக்கலாம்.
நினைவும் உண்மையும்: புராணமும் ஆதாரமும்
ஆல்ஃபிரட்டின் புகழ் அவரது சொந்த அரசவையின் பிரசாரத்துடன் தொடங்கி, நூற்றாண்டுகளாக வளர்ந்தது. அப்பக் கதை, மாறுவேடத்தில் இசைக்கலைஞனாக வைக்கிங் முகாமுக்குள் சென்று உளவு பார்த்தார் என்ற கதை ஆகிய இரண்டுக்கும் சான்று இல்லை. ஆக்ஸ்போர்டின் ஒரு கல்லூரி அவரைத் தன் நிறுவனர் என்று ஒரு காலத்தில் உரிமை கோரியது; அதுவும் கற்பனையே. "மகா" என்ற அடைமொழி பரவலானது ஏறக்குறைய பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதல்தான் என்று தோன்றுகிறது.
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் அவர் தேசபக்திச் சின்னமானார். பிரிட்டனின் புகழ்பெற்ற "ரூல், பிரிட்டானியா!" பாடல், 1740-ல் "ஆல்ஃபிரட்" என்ற இசை நாடகத்தில்தான் முதன்முதலில் பாடப்பட்டது. விக்டோரியா காலத்தவர் அவரைச் சட்டம், கல்வி, கடற்படை, சுதந்திரம் அனைத்துக்கும் தந்தையாகச் சித்தரித்தனர்; 1901-ல் வின்செஸ்டரில் அவருக்குப் பெரிய வெண்கலச் சிலை எழுப்பப்பட்டது. இன்று "தி லாஸ்ட் கிங்டம்" போன்ற தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், நிறையக் கற்பனை கலந்து, அவரது கதையை மீண்டும் பிரபலமாக்கியுள்ளன.
சான்றுகள் காட்டும் ஆல்ஃபிரட் சற்று எளிமையானவர், ஆனாலும் மகத்தானவர்: கிட்டத்தட்ட முழுத் தோல்வியிலிருந்து மீண்டவர்; நிலைத்து நின்ற பாதுகாப்பு அமைப்பைக் கட்டியவர்; தாய்மொழிக் கல்வியை வளர்த்தவர்; "ஒரே ஆங்கில மக்கள்" என்ற கருத்தை விதைத்தவர். இங்கிலாந்தை ஒன்றிணைத்தது அவர் அல்லர்; அவரது பிள்ளைகளும் பேரனும். ஆனால் அதற்கான அடித்தளத்தை இட்டவர் அவரே.
ஒரே பார்வையில்
| ஆட்சி | வெசெக்ஸ் மன்னர், 871–899; 880-களிலிருந்து "ஆங்கிலோ-சாக்சன்களின் மன்னர்" |
| வம்சம் | வெசெக்ஸ் வம்சம் |
| முன்னவர் | அண்ணன் முதலாம் ஏதல்ரெட் |
| பின்னவர் | மகன் மூத்த எட்வர்ட் |
| முக்கிய ஆண்டுகள் | 865 பெரும் படை வருகை; 871 ஆஷ்டவுன் போர், அரியணை; 878 சிப்பன்ஹாம், ஏதல்னி, எடிங்டன்; 883 இந்தியாவுக்குக் காணிக்கை (காலவரிசைப்படி); 886 லண்டன்; 892–896 இறுதி வைக்கிங் போர்கள்; 899 மறைவு |
| அடுத்து | மூத்த எட்வர்ட், ஏத்தெல்ஃப்ளேட், ஏதெல்ஸ்டன் |
அடுத்த பகுதி
ஆல்ஃபிரட் விட்டுச் சென்றது வலிமையான வெசெக்ஸ்; ஒன்றுபட்ட இங்கிலாந்து அல்ல. அடுத்த பகுதியில் அவரது மகன் மூத்த எட்வர்ட், கோட்டைகள் கட்டிப் படைகளை வழிநடத்திய மகள் ஏத்தெல்ஃப்ளேட் ("மெர்சியர்களின் சீமாட்டி"), 927-ல் இங்கிலாந்து முழுவதையும் ஆண்ட முதல் மன்னரான பேரன் ஏதெல்ஸ்டன் (Athelstan) ஆகியோரின் கதையைப் பார்ப்போம்.
மூலங்கள்
- The Royal Family, Alfred 'The Great' (r. 871–899)
- The Anglo-Saxon Chronicle, ninth-century entries, Avalon Project, Yale Law School
- Asser, Life of King Alfred (extracts), Fordham University Internet Medieval Sourcebook
- Ashmolean Museum, Oxford, The Alfred Jewel
- BBC History, Alfred the Great
- BBC News (2014), Bone fragment 'could be King Alfred or son Edward'
- Current Archaeology (2014), Remains of King Alfred or his son found in Winchester?
முகப்புப் படம்: ஏதல்னிக்குச் சில மைல் தொலைவில், வெள்ளம் சூழ்ந்த சமர்செட் சதுப்பு நிலத்தின் மேல் நிற்கும் பர்ரோ மம்ப் (Burrow Mump) குன்றும் இடிந்த புனித மைக்கேல் தேவாலயமும். புகைப்படம்: Saffron Blaze, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0.
