இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 5-ஆம் பகுதி.
இந்தத் தொடரின் 4-ஆம் பகுதியில், கி.மு. 1900-க்குப் பிறகு ஹரப்பா நகரங்கள் எப்படி மெல்ல மெல்ல வெறிச்சோடின என்று பார்த்தோம். அதைத் தொடர்ந்த நூற்றாண்டுகளில் வடமேற்கு இந்தியாவில் பெரிய செங்கல் நகரங்களும் இல்லை, புதிரான முத்திரைகளும் இல்லை. ஆனால் அந்தக் காலம் நமக்கு வேறொரு அரிய செல்வத்தை விட்டுச் சென்றது: மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாய்மொழியாகவே மனப்பாடம் செய்யப்பட்டு, தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்ட பாடல்கள்.
அந்தப் பாடல்களின் தொகுப்புதான் ரிக்வேதம். அது விவரிக்கும் காலத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் முற்கால வேதகாலம் (Early Vedic Age) என்று அழைக்கிறார்கள்; ஏறக்குறைய கி.மு. 1500 முதல் கி.மு. 1000 வரை. அந்த மக்களின் வாழ்க்கை, ஆட்சி, சமூகம், தெய்வங்கள் பற்றியும், இன்னும் தீராத விவாதங்கள் பற்றியும் இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.
ரிக்வேதம்: நினைவில் காக்கப்பட்ட நூலகம்
ரிக்வேதத்தில் 1,028 பாடல்கள் (சூக்தங்கள்) உள்ளன; மொத்தம் சுமார் 10,600 செய்யுள்கள். இவை பத்து "மண்டலங்களாக" பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. 2 முதல் 7 வரையிலான மண்டலங்கள் "குடும்ப மண்டலங்கள்"; ஒவ்வொன்றும் வசிஷ்டர், விஸ்வாமித்திரர் போன்ற ஒரு புலவர்-புரோகிதக் குடும்பத்துடன் தொடர்புடையது. இவையே மிகப் பழமையானவை என்று பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். 1, 10 ஆகிய மண்டலங்கள் பிற்காலத்தவை. 9-ஆம் மண்டலம் முழுவதும் "சோமம்" என்ற புனிதச் செடிக்கும், அதிலிருந்து பிழியப்பட்ட பானத்துக்கும் உரியது.
வியப்பான விஷயம்: பல நூற்றாண்டுகள் இந்தப் பாடல்கள் எழுதப்படவே இல்லை. இன்று கிடைக்கும் மிகப் பழைய கையெழுத்துப் பிரதிகள் சில நூறு ஆண்டுகள் பழமையானவை மட்டுமே. ஓதுவோர் குடும்பங்கள் பாடல்களை முழுமையாகவும், சொல் சொல்லாகவும் (பதபாடம்), சொற்களை முன்னும் பின்னும் மாற்றி மாற்றி அடுக்கும் "ஜடை", "கனம்" போன்ற சிக்கலான முறைகளிலும் மனப்பாடம் செய்தார்கள். ஒரு எழுத்து தவறினாலும் அந்த அமைப்பு உடைந்துவிடும் என்பதால், பிழை உடனே தெரிந்துவிடும். அதனால்தான் கேரளம், மகாராஷ்டிரம், தமிழ்நாடு என வெவ்வேறு இடங்களில் ஓதப்படும் ரிக்வேதம் கிட்டத்தட்ட எழுத்துக்கு எழுத்து ஒன்றாக இருக்கிறது.
இந்த மரபை யுனெஸ்கோவும் அங்கீகரித்துள்ளது. "வேத ஓதல் மரபு" 2008-இல் மனிதகுலத்தின் அருவமான கலாச்சாரப் பாரம்பரியப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டது. புனேயில் உள்ள பண்டார்க்கர் கீழ்த்திசை ஆய்வு நிறுவனத்தில் உள்ள ரிக்வேதக் கையெழுத்துப் பிரதிகள் 2007-இல் "உலக நினைவகப் பதிவேட்டில்" இடம்பெற்றன.
எப்போது இயற்றப்பட்டது?
ரிக்வேதத்தில் தேதிகள் இல்லை. மொழியியல் சான்றுகளை வைத்து, பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கி.மு. 1500 முதல் கி.மு. 1200 வரை என்று மதிப்பிடுகிறார்கள். வேத சமஸ்கிருதம், ஜொராஸ்டிரிய மதநூலான அவெஸ்தாவின் பழைய ஈரானிய மொழியுடன் மிக நெருக்கமானது. கி.மு. சுமார் 1380-இல் இன்றைய சிரியா–துருக்கிப் பகுதியில் ஹிட்டைட் மன்னனுக்கும் மிட்டன்னி அரசுக்கும் இடையே செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் மித்ரன், வருணன், இந்திரன், நாசத்தியர் ஆகிய ரிக்வேதத் தெய்வங்கள் சாட்சிகளாக அழைக்கப்படுகிறார்கள். அந்தக் காலத்திலேயே மேற்கு ஆசியாவில் இந்தோ-ஆரிய மொழி அறியப்பட்டிருந்தது என்பதை இது காட்டுகிறது.
சில இந்திய அறிஞர்கள் ரிக்வேதம் இதைவிடப் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையானது, ஹரப்பா காலத்தைச் சேர்ந்தது என்றும் வாதிடுகிறார்கள். ஆனால் ரிக்வேதத்தில் குதிரையும், ஆரக்கால் சக்கரம் கொண்ட தேரும் மையமாக இருப்பது, கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டுக்கே பொருந்துகிறது என்பதால் பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் அந்தக் கருத்தை ஏற்கவில்லை.
வேத மக்கள் யார்?
ரிக்வேதப் புலவர்கள் தங்களை "ஆரியர்" என்று அழைத்துக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு அந்தச் சொல்லின் பொருள் ஏறக்குறைய "உயர்ந்தோர்" அல்லது "நம்மவர்": அதே மொழி பேசி, அதே சடங்குகளைச் செய்பவர்கள். அது இனம் சார்ந்த சொல் அல்ல; மொழி, பண்பாடு சார்ந்தது. "ஆரிய இனம்" என்ற கருத்து பிற்கால ஐரோப்பியர்கள் உருவாக்கிய திரிபு.
இந்தோ-ஆரிய மொழி இந்தியாவுக்கு எப்படி வந்தது என்பது இந்திய வரலாற்றின் மிகப் பெரிய விவாதங்களில் ஒன்று:
- இடம்பெயர்வுக் கோட்பாடு: பெரும்பாலான சர்வதேச மொழியியலாளர்களும் பல வரலாற்றாசிரியர்களும் இதை ஏற்கிறார்கள். கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து இந்தோ-ஆரிய மொழி பேசிய குழுக்கள் பல அலைகளாக வந்து, ஏற்கெனவே இங்கு வாழ்ந்த மக்களுடன் கலந்தார்கள் என்பது இந்தக் கருத்து. 2019-இல் வாகீஷ் நரசிம்மன் தலைமையிலான பெரிய மரபணு ஆய்வு, ஸ்டெப்பி புல்வெளி மேய்ப்பர்களுடன் தொடர்புடைய மரபு ஹரப்பா உச்சக் காலத்துக்குப் பிறகு, படிப்படியாக தெற்காசியாவில் கலந்ததாகக் கண்டது.
- உள்நாட்டு வளர்ச்சிக் கோட்பாடு: வேதப் பண்பாடு இந்தியாவுக்குள்ளேயே, ஒருவேளை ஹரப்பா உலகிலிருந்தே, வளர்ந்தது என்றும், மொழி இங்கிருந்து வெளியே பரவியது என்றும் சில இந்திய அறிஞர்கள் வாதிடுகிறார்கள். புதிய மக்கள் வந்ததற்குத் தெளிவான தொல்லியல் சான்று இல்லை என்பதை அவர்கள் சுட்டுகிறார்கள்.
4-ஆம் பகுதியில் பார்த்தபடி, "ஆரியப் படையெடுப்பு ஹரப்பாவை அழித்தது" என்ற பழைய கருத்தை இன்று கிட்டத்தட்ட எந்த நிபுணரும் ஏற்பதில்லை. இன்றைய விவாதம் மெதுவான இடம்பெயர்வு, கலப்பு பற்றியது. இரு தரப்பின் உறுதியான கூற்றுகளையும் எச்சரிக்கையுடனே அணுக வேண்டும்.
ரிக்வேதத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட தொல்லியல் தளத்துடன் இணைப்பதும் கடினமாகவே உள்ளது. பாகிஸ்தானின் ஸ்வாத் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள "காந்தாரக் கல்லறைப் பண்பாடு" (ஏறக்குறைய கி.மு. 1400–800), ஹரப்பாவுக்குப் பிந்தைய "கல்லறை H" பண்பாடு போன்றவற்றுடன் சில அறிஞர்கள் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள். ஆனால் இவற்றில் எதுவும் உறுதியாக நிரூபிக்கப்படவில்லை. அதனால்தான் இக்காலத்தைப் பற்றிய நமது அறிவு பெரும்பாலும் சொற்களிலிருந்தே வருகிறது, மண்ணிலிருந்து அல்ல.
ஏழு நதிகளின் நிலம்
ரிக்வேத உலகின் மையம் வடமேற்கு: இன்றைய கிழக்கு ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், குறிப்பாக இந்திய–பாகிஸ்தான் எல்லையின் இருபுறமும் பரந்த பஞ்சாப். பாடல்கள் இதை "சப்த சிந்து" (ஏழு நதிகள்) என்கின்றன. 10-ஆம் மண்டலத்தின் "நதிஸ்துதி" பாடல் சிந்து, சுதுத்ரி (சட்லெஜ்), பருஷ்ணி (ராவி), அசிக்னி (செனாப்), விதஸ்தா (ஜீலம்) போன்ற நதிகளைப் பட்டியலிடுகிறது. கங்கை ஒன்றிரண்டு முறை மட்டுமே வருகிறது; அதாவது கங்கைச் சமவெளி அப்போது அந்த உலகின் ஓரத்தில்தான் இருந்தது.
மிக அதிகமாகப் போற்றப்படும் நதி சரஸ்வதி: "தாய்களில் சிறந்தவள், நதிகளில் சிறந்தவள்". இது எந்த நதி என்பதில் விவாதம் உண்டு. ஹரியானா, ராஜஸ்தான் வழியாகச் செல்லும் காகர்–ஹக்ரா என்று பலரும், ஆப்கானிஸ்தானின் ஹெல்மந்த் நதி என்று சிலரும் கருதுகிறார்கள். பிற்காலத்தில் இந்த நதியே கல்வியின் தெய்வமாக மாறியது; நாம் இன்றும் கொண்டாடும் சரஸ்வதி பூஜை ஏன் கொண்டாடப்படுகிறது என்ற கட்டுரையில் அந்தத் தெய்வ வழிபாட்டைப் பற்றிப் படிக்கலாம்.
பசுக்கள், குதிரைகள், தேர்கள்
முற்கால வேத சமூகம் பெரும்பாலும் மேய்ச்சல் வாழ்க்கை நடத்தியது. செல்வம் பசுக்களின் எண்ணிக்கையில் அளக்கப்பட்டது. "கவிஷ்டி" என்ற சொல்லுக்கு "பசுக்களைத் தேடுதல்" என்று பொருள்; அதுவே "போர்" என்ற பொருளிலும் வழங்கியது. மாடு கவர்தல் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது என்பதை இது காட்டுகிறது. சங்க இலக்கியத்தின் "வெட்சி" (ஆநிரை கவர்தல்), "கரந்தை" (ஆநிரை மீட்டல்) துறைகளை நினைவுபடுத்தும் ஒற்றுமை இது; இரண்டு வேறு காலங்களில், வேறு இடங்களில் மேய்ச்சல் சமூகங்கள் இப்படி ஒரே மாதிரி நடந்துகொண்டது சுவாரஸ்யம்.
விவசாயம் இருந்தது, ஆனால் பிற்காலத்தைவிடக் குறைவான முக்கியத்துவம். "யவம்" எனப்படும் பார்லியே முக்கிய தானியம். குதிரை அரிதானதும் மதிப்புமிக்கதுமான விலங்கு; போர், தேர்ப் பந்தயம், தெய்வங்களுடன் தொடர்புடையது. "அயஸ்" என்ற உலோகம் இக்காலத்தில் பெரும்பாலும் செம்பு அல்லது வெண்கலத்தையே குறித்தது; இரும்பு பிற்கால வேதகாலத்தில்தான் பரவலானது. தச்சர், தேர் செய்வோர், குயவர், நெசவாளர் இருந்தனர்; வணிகம் பெரும்பாலும் பண்டமாற்று.
குலங்கள், தலைவர்கள், பத்து அரசர்களின் போர்
அடிப்படை அரசியல் அலகு "ஜனம்" (இனக்குழு). பரதர், புரு, யது, துர்வசர் போன்ற பல குழுக்களை ரிக்வேதம் குறிப்பிடுகிறது. இந்தியாவின் "பாரதம்" என்ற பெயர் பரதர் குழுவிலிருந்தே வந்தது. தலைவன் "ராஜன்"; ஆனால் அவன் பெரிய நாட்டை ஆண்ட மன்னன் அல்ல, போரில் வழிநடத்தி மக்களையும் பசுக்களையும் காக்கும் இனக்குழுத் தலைவன். அவனுக்கு வழக்கமான வரி இல்லை; மக்கள் பெரும்பாலும் விருப்பத்துடன் தந்த "பலி" எனும் காணிக்கையே. "சபா" (மூத்தோர் அவை), "சமிதி" (இனக்குழு முழுவதும் கூடும் அவை) ஆகியவை அவனது அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தின. "புரோகிதர்", "சேனானி" (படைத்தலைவர்) முக்கியப் பொறுப்பாளர்கள்.
இக்காலத்தின் புகழ்பெற்ற நிகழ்வு பத்து அரசர்களின் போர் (தாசராஜ்ஞம்). 7-ஆம் மண்டலப் பாடல்களின்படி, பரதர் தலைவன் சுதாசன், புரோகிதர் வசிஷ்டரின் வழிகாட்டலில், பருஷ்ணி (இன்றைய ராவி) நதிக்கரையில் பத்து இனக்குழுக்களின் கூட்டணியைத் தோற்கடித்தான். அந்தக் கூட்டணிக்குப் பின்னால் விஸ்வாமித்திரர் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. விவரங்களைச் சரிபார்க்க வழியில்லை என்றாலும், இனக்குழுப் போட்டி, மாறும் கூட்டணிகள், அரசியலில் புரோகிதர்களின் பங்கு ஆகியவற்றை இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
சமூகம், வர்ணம், பெண்கள்
ரிக்வேதம் "ஆரியர்"களையும், வேறு சடங்குகளும் வேறு மொழியும் கொண்ட "தாசர்", "தஸ்யு"க்களையும் வேறுபடுத்துகிறது. இவர்கள் யார் என்பதில் அறிஞர்களிடையே ஒருமித்த கருத்து இல்லை. பிற்காலத்தில் "தாசன்" என்றால் "பணியாள்" என்ற பொருள் வந்தது.
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்ற நான்கு வர்ணப் பிரிவு ரிக்வேதத்தில் ஒரே ஒரு இடத்தில்தான் வருகிறது: 10-ஆம் மண்டலத்தின் "புருஷ சூக்தம்". 10-ஆம் மண்டலம் பிற்காலத்தது என்பதால், இந்த அமைப்பு இக்காலத்தின் இறுதியில்தான் உருவாகத் தொடங்கியது என்று பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். முந்தைய பாடல்களில் சமூகம் இன்னும் நெகிழ்வாகத் தெரிகிறது; ஒரு புலவர் "என் தந்தை மருத்துவர், என் தாய் தானியம் அரைப்பவள்" என்று பாடுகிறார்.
லோபாமுத்திரை, கோஷா, அபாலா போன்ற பெண் புலவர்களின் பாடல்களும் ரிக்வேதத்தில் உள்ளன; பெண்கள் கணவருடன் சடங்குகளில் பங்கேற்றார்கள். ஆனால் இதை மிகைப்படுத்தக் கூடாது: சமூகம் ஆணாதிக்கம் கொண்டது, பிரார்த்தனைகள் பெரும்பாலும் மகன்களையே கேட்கின்றன.
தெய்வங்கள், நெருப்பு, வேள்வி
முற்கால வேத மதத்தில் கோயில்களோ சிலைகளோ இருந்ததற்குச் சான்று இல்லை. வழிபாட்டின் மையம் "யாகம்" அல்லது வேள்வி: நெய், தானியம், பால், சோமம் ஆகியவற்றை நெருப்பில் இட்டு, பாடல்களைப் பாடி தெய்வங்களை அழைப்பது.
- இந்திரன்: இடி, மழையின் போர்த் தெய்வம்; விருத்திரனைக் கொன்று நீரை விடுவித்தவன். ஏறக்குறைய நான்கில் ஒரு பங்கு பாடல்கள் இவனுக்கு.
- அக்னி: நெருப்பு; காணிக்கைகளைத் தெய்வங்களிடம் கொண்டு செல்லும் தூதன். ரிக்வேதத்தின் முதல் பாடலே அக்னிக்குத்தான்.
- சோமன்: தெய்வமும், சடங்குப் பானமும். அது எந்தச் செடி என்பது இன்றும் தெரியவில்லை.
- வருணன்: பருவங்களையும் வாக்குறுதிகளையும் நிலைநிறுத்தும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கான "ருதம்"-இன் காவலன்; பிற்கால "தர்மம்" என்ற கருத்தின் முன்னோடி.
- சூரியன், உஷஸ் (விடியல்), மருத்துக்கள், அசுவினிகள், பிற்காலத்தில் சிவனுடன் இணைந்த ருத்திரன் ஆகியோரும் உண்டு.
இன்றும் கோடிக்கணக்கானோர் தினமும் சொல்லும் "காயத்ரி மந்திரம்" ரிக்வேதத்தின் 3-ஆம் மண்டலத்தில் உள்ளது. 10-ஆம் மண்டலத்தின் "நாசதீய சூக்தம்", பிரபஞ்சம் எப்படித் தோன்றியது என்று கேட்டு, "மேலிருந்து பார்ப்பவனுக்குத் தெரியும்; ஒருவேளை அவனுக்கும் தெரியாதோ" என்ற ஐயத்துடன் முடிகிறது. அந்தக் கேள்வி கேட்கும் மனப்பான்மையே பின்னாளில் உபநிடதங்களாக மலர்ந்தது.
தமிழ்நாட்டுக் கோணம்
ரிக்வேதம் இயற்றப்பட்ட காலத்தில் தமிழ்நாடு தனக்கே உரிய பாதையில் சென்றது. இங்கே புதிய கற்கால, தொடக்க இரும்புக்காலச் சமூகங்கள் வாழ்ந்தன; அவற்றின் வழித்தோன்றல்கள் எழுப்பிய ஈமச்சின்னங்களை எங்கள் தமிழக வரலாற்றுத் தொடரின் முதல் பகுதியில் காணலாம். வேத மரபு தென்னகத்துக்கு வந்தது பல நூற்றாண்டுகள் கழித்துதான். சங்க இலக்கியம் "நான்மறை" பற்றிப் பேசுகிறது; பல வேள்விகள் செய்ததால் "பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி" எனப் புகழப்பட்ட பாண்டிய மன்னன் புறநானூற்றில் வருகிறான். தொல்காப்பியம் மருத நிலத்தின் தெய்வமாக "வேந்தன்" (இந்திரன்) என்று குறிப்பிடுகிறது; சிலப்பதிகாரம் பூம்புகாரில் நடந்த இந்திர விழாவை விவரிக்கிறது. ஆக, ரிக்வேதத் தெய்வங்கள் சில, காலப்போக்கில் தமிழ்ப் பண்பாட்டுடன் தங்களுக்கே உரிய வடிவில் கலந்தன. இன்றும் தமிழ்நாட்டின் பல ஊர்களில் வேத ஓதல் மரபு தொடர்கிறது.
முக்கியக் குறிப்புகள்
- முற்கால வேதகாலம் (ஏறக்குறைய கி.மு. 1500–1000) பற்றி நாம் அறிவது பெரும்பாலும் ரிக்வேதத்திலிருந்துதான்; அதன் 1,028 பாடல்கள் வாய்மொழியாகவே துல்லியமாகக் காக்கப்பட்டன.
- அதன் மையம் பஞ்சாபை மையமாகக் கொண்ட "சப்த சிந்து"; கங்கை அதன் ஓரத்தில் மட்டுமே.
- மேய்ச்சல், இனக்குழு வாழ்க்கை: பசுக்களே செல்வம்; சபா, சமிதி ஆகிய அவைகள் தலைவனைக் கட்டுப்படுத்தின.
- இந்திரன், அக்னி, சோமன், வருணன் ஆகியோருக்கான வேள்வியே வழிபாடு; நான்கு வர்ணப் பிரிவு பிற்காலப் பாடல் ஒன்றில் மட்டுமே வருகிறது.
- இந்தோ-ஆரிய மொழியின் தோற்றம் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது; ஆனால் வன்முறைப் படையெடுப்புக் கோட்பாடு கைவிடப்பட்டுவிட்டது.
ஹரப்பா நகரங்களைப் பற்றி மீண்டும் படிக்க ஹரப்பா நாகரிகம் பற்றிய 3-ஆம் பகுதியைப் பாருங்கள்.
அடுத்த பகுதி
6-ஆம் பகுதியில் கிழக்கே கங்கைச் சமவெளிக்குச் சென்று பிற்கால வேதகாலத்தைப் பார்ப்போம்: இரும்பின் வருகை, குரு, பாஞ்சாலம் போன்ற நிலையான அரசுகள், இறுகிய வர்ண அமைப்பு, பெரும் அரச வேள்விகள், உபநிடதங்களின் ஆழமான தத்துவக் கேள்விகள்.
ஆதாரங்கள் (Sources)
- Jamison, S. W. and Brereton, J. P. (2014), The Rigveda: The Earliest Religious Poetry of India, Oxford University Press
- Thapar, R. (2002), Early India: From the Origins to AD 1300, Penguin
- Singh, U. (2008), A History of Ancient and Early Medieval India, Pearson
- Bryant, E. (2001), The Quest for the Origins of Vedic Culture: The Indo-Aryan Migration Debate, Oxford University Press
- Narasimhan, V. M. et al. (2019), The formation of human populations in South and Central Asia, Science
- UNESCO, Tradition of Vedic chanting
- UNESCO, Rigveda manuscripts, Memory of the World
- Encyclopaedia Britannica, Rigveda
- World History Encyclopedia, The Vedas
- புறநானூறு; தொல்காப்பியம் (பொருளதிகாரம்); சிலப்பதிகாரம் (இந்திரவிழவூரெடுத்த காதை)
