இது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் முதல் நவீன தமிழ்நாடு வரையிலான தமிழ் வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் நான்காம் பகுதி. மூன்றாம் பகுதியை – கீழடி: வைகைக் கரையில் ஒரு சங்க கால நகர்ப்புறக் குடியிருப்பு – இங்கே படிக்கலாம்.
2025 ஜனவரி 23. சென்னை அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்தில், அன்றைய முதல்வர் மு. க. ஸ்டாலின் ‘Antiquity of Iron: Recent Radiometric Dates from Tamil Nadu’ (இரும்பின் தொன்மை) என்ற அறிக்கையை வெளியிட்டார். இரும்புக் காலம் தமிழ் மண்ணில்தான் தொடங்கியது என்றும், 5,300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் இரும்பைப் பயன்படுத்தினர் என்றும் அவர் அறிவித்தார். அந்தக் கூற்றின் மையத்தில் இருந்தது ஓர் எண் – கி.மு. 3345. தூத்துக்குடி மாவட்டத்தின் ஒரு சிறிய கிராமமான சிவகளையில், இரும்புப் பொருட்களுடன் கிடைத்த கரி மாதிரி தந்த தேதி அது.
சிவகளை மட்டுமல்ல. ஈரோடு அருகே நொய்யல் கரையில் மணிகளும் எஃகும் செய்த தொழில் நகரம் கொடுமணல்; பழனி அருகே நெல் நிரம்பிய ஜாடியும் தமிழி எழுத்துகளும் கொண்ட ஒரு தலைவனின் கல்லறையைத் தந்த பொருந்தல். இந்த மூன்று தளங்களும் பாடநூல்களில் இருந்த தேதிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கின. அதே நேரம் ஒவ்வொன்றும் அறிஞர்களிடையே கடும் விவாதத்தையும் கிளப்பியது. என்ன கிடைத்தது, என்ன கூறப்பட்டது, விமர்சகர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைத் தனித்தனியாகப் பார்ப்போம்.
முதலில்: தேதிகள் எப்படிக் கணிக்கப்படுகின்றன?
இந்தக் கட்டுரையில் வரும் பெரும்பாலான தேதிகள் இரண்டு அறிவியல் முறைகளில் பெறப்பட்டவை:
- கார்பன் காலக்கணிப்பு (AMS): கரி, நெல், எலும்பு போன்ற ஒருகாலத்தில் உயிருடன் இருந்த பொருட்களில் எஞ்சியிருக்கும் கார்பன்-14 அளவைக் கொண்டு வயதைக் கணிக்கும் முறை. மிகச் சிறிய மாதிரியே போதும். இங்கு பேசப்படும் பெரும்பாலான மாதிரிகளை அமெரிக்காவின் புளோரிடாவில் உள்ள பீட்டா அனலிட்டிக் (Beta Analytic) ஆய்வகம் சோதித்தது.
- OSL முறை: மட்பாண்டம் அல்லது மண் கடைசியாக எப்போது சூடேற்றப்பட்டது அல்லது ஒளிபட்டது என்பதைக் கணிக்கும் முறை.
இரண்டு எச்சரிக்கைகளை நினைவில் வைக்க வேண்டும். கார்பன் தேதி எப்போதும் ஒரு கால வரம்பாகத்தான் வரும்; ‘கி.மு. 3345’ என்பது அந்த வரம்பின் சுருக்கம் மட்டுமே. அதைவிட முக்கியமானது – தேதி அந்த மாதிரிக்கு மட்டுமே உரியது; அருகில் கிடந்த பொருளுக்குத் தானாகப் பொருந்திவிடாது. பழைய மரத்தின் கரி, பிற்காலத்தில் மண் கிளறப்பட்டதால் இடம்மாறிய கரி போன்றவை தவறான முடிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்லலாம். அதனால்தான் ‘கரிக்கும் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு’ (association) பற்றியே பெரும்பாலான விவாதங்கள் எழுகின்றன.
மூன்று தளங்கள் – ஒரே பார்வையில்
| தளம் | மாவட்டம் | முக்கிய அகழாய்வுகள் | முக்கியக் கண்டுபிடிப்புகள் | கூறப்படும் தேதிகள் | விவாத நிலை |
|---|---|---|---|---|---|
| சிவகளை | தூத்துக்குடி | தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை, 2019–22 | 160 தாழிகள், 85-க்கும் மேற்பட்ட இரும்புப் பொருட்கள், நெல், தமிழி ஓடு | நெல்: சுமார் கி.மு. 1155; இரும்புடன் கிடைத்த கரி: கி.மு. 2953–3345 | நெல் தேதி பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது; கி.மு. 4-ஆம் ஆயிரமாண்டு இரும்புக் கூற்று கடும் விவாதத்தில் |
| கொடுமணல் | ஈரோடு | 1985–1990, 1998–99, 2012–13, 2020–21 | மணிப் பட்டறைகள், இரும்பு–செம்பு உலைகள், குகை எஃகு, 500-க்கும் மேற்பட்ட தமிழி ஓடுகள் | AMS: சுமார் கி.மு. 408–200; கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டு அல்லது அதற்கு முன் என அகழாய்வாளர் கருத்து | தொழில் நகரம் என்பது உறுதி; தொடக்கக் காலம் ஒரு மதிப்பீடு |
| பொருந்தல் | திண்டுக்கல் (பழனி அருகே) | புதுச்சேரி பல்கலைக்கழகம், 2009–10 | 2 கிலோ நெல், 7,500 மணிகள், தமிழி பொறித்த தாங்கிகள் கொண்ட கல்லறை | நெல்: கி.மு. 490, கி.மு. 450 | நெல்லின் தேதி அந்த எழுத்துக்கும் பொருந்துமா என்பது இன்னும் விவாதத்தில் |
சிவகளை: பொருநைக் கரையின் தாழிகள்
ஒரு குறுஞ்செய்தியில் தொடங்கிய கதை
சிவகளை, தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில், ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கு வடகிழக்கே சுமார் 10 கி.மீ. தொலைவில், பொருநை எனப்படும் தாமிரபரணி ஆற்றுக்கு வடக்கே சுமார் 7 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. இரண்டாம் பகுதியில் பார்த்த ஆதிச்சநல்லூர் தாழிக்காடும், பாண்டியர்களின் துறைமுகமான கொற்கையும் இங்கிருந்து ஏறக்குறைய 15 கி.மீ. தொலைவில்தான் இருக்கின்றன.
இந்தத் தளம் கவனத்துக்கு வந்த கதை சுவாரசியமானது. முன்னாள் தொல்லியல் ஆணையர் த. உதயச்சந்திரன் 2026 ஜனவரியில் நினைவுகூர்ந்தபடி, சிவகளையைச் சேர்ந்த பகுதிநேர ஆசிரியர் மாணிக்கம் அனுப்பிய ஒரு குறுஞ்செய்திதான் தொடக்கம் – தங்கள் ஊரில் உள்ள தொல்பொருட்களை ஆழமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று அவர் எழுதியிருந்தார். அதிகாரிகள் அவர் வீட்டுக்குச் சென்றபோது, அவர் தாழிகள் கிடந்த இடுகாட்டுப் பகுதியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்.
அகழாய்வில் கிடைத்தவை
தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை 2019–20, 2020–21, 2021–22 ஆகிய மூன்று ஆண்டுகளில் எட்டு இடங்களில் அகழாய்வு நடத்தியது – மூன்று இடுகாடுகள், ஐந்து வாழ்விட மேடுகள். ‘சிவகளைப் பரம்பு’ என்று உள்ளூரில் அழைக்கப்படும் தாழிக்காடு சுமார் 500 ஏக்கரில் பரவியுள்ளது. (‘பரம்பு’ என்றால் உலர்ந்த மேட்டு நிலம்.) அறிக்கையின்படி:
- 24 குழிகளில் 160 முதுமக்கள் தாழிகள் வெளிப்பட்டன – 151 சிவப்பு நிறப் பானைகள், 9 கருப்பு-சிவப்புப் பானைகள். சில தாழிகள் 115 செ.மீ. உயரம்; சில, பாறையைக் குடைந்து அமைத்த குழிகளில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
- கத்திகள், அம்புமுனைகள், வளையங்கள், உளிகள், கோடரிகள், வாள்கள் என 85-க்கும் மேற்பட்ட இரும்புப் பொருட்கள் தாழிகளின் உள்ளேயும் வெளியேயும் கிடைத்தன.
- கிண்ணங்கள், மூடிகள், தாங்கிகள் எனச் சுமார் 750 மட்பாண்டப் படையல் பொருட்கள்; அவற்றில் பல வெள்ளை வண்ணம் தீட்டிய கருப்பு-சிவப்புப் பானைகள்.
- மூடி உடையாமல், உள்ளே மண் புகாமல் இருந்த ஒரு தாழியில் (குழி A2, தாழி 3) எலும்புகள், இரும்புப் பொருட்கள், நெல் மணிகள் இருந்தன.
நெல்லிலிருந்து இரும்பு வரை: தேதிகள்
அந்த மூடிய தாழியின் நெல்லை பீட்டா அனலிட்டிக் ஆய்வகம் 2021 ஆகஸ்டில் சோதித்தது; முடிவு சுமார் கி.மு. 1155. 2021 செப்டம்பர் 9 அன்று சட்டப்பேரவையில் இதை அறிவித்த முதல்வர் ஸ்டாலின், பொருநை ஆற்றங்கரை நாகரிகம் 3,200 ஆண்டுகள் பழமையானது என்றார்; நெல்லையில் ‘பொருநை அருங்காட்சியகம்’ அமைக்கப்படும் என்றும் அறிவித்தார். பின்னர் 2025 அறிக்கையில் வெளியான ஐந்து AMS தேதிகள் இவை:
| மாதிரி இடம் | மாதிரி வகை | தேதி (சுமார்) |
|---|---|---|
| வாழ்விடக் குழி A1 – தமிழி பொறித்த ஓட்டுடன் | கரி | கி.மு. 685 |
| இடுகாடு, குழி A2 – மூடிய தாழி 3 | நெல் | கி.மு. 1155 |
| இடுகாடு, குழி C3 | கரி | கி.மு. 2953 |
| இடுகாடு, குழி A2 – தாழி 1 | கரி | கி.மு. 3259 |
| இடுகாடு, குழி B3 – தாழி 10 | கரி | கி.மு. 3345 |
கடைசி மூன்று கரி மாதிரிகளும் இரும்புப் பொருட்கள் கிடைத்த இடங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. இதோடு, தாழி 1-இன் மட்பாண்ட மாதிரிகளை லக்னோ பீர்பல் சாஹ்னி நிறுவனமும் அகமதாபாத் இயற்பியல் ஆய்வகமும் OSL முறையில் சோதித்து சுமார் கி.மு. 2459, கி.மு. 2427 எனத் தேதியிட்டன. இவற்றின் அடிப்படையில், தமிழ்நாட்டில் இரும்பின் அறிமுகம் கி.மு. 4-ஆம் ஆயிரமாண்டின் முதல் கால்பகுதிக்குச் செல்கிறது என்று கா. ராஜன், இரா. சிவானந்தம் எழுதிய அறிக்கை முடிவு செய்தது.
ஆதரவும் எச்சரிக்கையும்
ஆதரவாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுவது: பல ஆய்வகங்கள், பல முறைகள், ஆய்வக முடிவுகள் முழுமையாக வெளியிடப்பட்டது. அறிக்கையை மதிப்பாய்வு செய்யக் கேட்கப்பட்ட அமெரிக்க உலோகவியல் தொல்லியலாளர் டேவிட் கில்லிக் ‘ஃப்ரண்ட்லைன்’ இதழில் எழுதியதன்படி, தாழிகளில் கிடைத்த நெல், தினை மாதிரிகளின் தேதிகள் குறைந்தது கி.மு. 1300-க்குள் தமிழ்நாட்டில் இரும்பு பயன்பாட்டில் இருந்தது என்பதை ஐயமின்றி நிறுவுகின்றன – ஏறக்குறைய அனத்தோலியாவின் ஹிட்டைட் அரசில் இரும்பு பரவலான அதே காலம். மூன்று வெவ்வேறு தாழிகளின் கரியும் ‘பழைய மரக்கரி’யாக இருப்பது சாத்தியமில்லை என்பதால், சிவகளையின் கரித் தேதிகளை நிராகரிக்க வலுவான காரணம் இல்லை என்றும் அவர் கருதினார்.
ஆனால் அதே கட்டுரையில் அவர் ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்பினார். உலகின் பிற பகுதிகளில் இரும்பு உருக்குதல், பல நூற்றாண்டுகால செம்பு உருக்கும் அனுபவத்திலிருந்து வளர்ந்தது. தமிழ்நாட்டிலோ, புதிய கற்காலத்திலிருந்து நேரடியாக முழுவளர்ச்சி பெற்ற இரும்புக் கருவிகளுக்குத் தாவியதுபோல் தெரிகிறது. அப்படியானால் முந்தைய வளர்ச்சிக் கட்டங்கள் எங்கே? அதே காலத்து இரும்பு உருக்கும் உலைகள் எங்கே? இதே கேள்விகளை, இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளை வரவேற்ற உலோகவியல் தொல்லியலாளர் சாரதா சீனிவாசனும் ஒப்புக்கொள்கிறார்; நெல்லுக்கு இல்லாத ‘பழைய மரக்கரி’ அபாயம் கரிக்கு உண்டு என்றும், உலைகள், கசடு (slag) பற்றிய ஆய்வுகள் தேவை என்றும் அவர் எழுதினார்.
இன்னும் சிலர் கூர்மையாக விமர்சித்தனர். இந்த ஆய்வுகள் எந்த அறிவியல் இதழிலும் சக மதிப்பாய்வுக்கு (peer review) உட்படுத்தப்படவில்லை என்று ‘தி டெலிகிராப்’ 2025 ஜனவரியிலேயே சுட்டிக்காட்டியது; OSL ஆய்வில் ஈடுபட்ட லக்னோ விஞ்ஞானி ஒருவரே இவை ‘தற்காலிகத் தேதிகள்’ என்றார். 2025 ஆகஸ்டில் ‘தி வயர்’ இதழில் எழுதிய எழுத்தாளர் பி. ஏ. கிருஷ்ணன், கரி மாதிரிகள் மூடிய தாழிகளுக்குள்ளிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்று அறிக்கை தெளிவாகச் சொல்லவில்லை, குழி கலைக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தது, அதே குழியின் மூடிய தாழி நெல் கி.மு. 1155 மட்டுமே காட்டுகிறது என்று வாதிட்டார். அதற்குப் பதிலளித்த கில்லிக், அறிக்கையின் அட்டவணைப்படி மூன்றில் இரண்டு மாதிரிகள் தாழிகளுக்குள் இருந்தவை என்றும், இடுகாடு மிக நீண்ட காலம் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கலாம் என்றும் கூறினார். ‘கடுமையான ஆய்வுகளால் உறுதிசெய்யப்பட்டால்’ இவை உலகின் மிகத் தொன்மையான பதிவுகளில் ஒன்றாக இருக்கும் என்று IISER பேராசிரியர் பார்த் ஆர். சௌஹான் பிபிசியிடம் கூறினார்.
சிவகளையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட தாழிகள், இரும்புக் கருவிகள், தமிழி எழுத்துகள் இன்று பாளையங்கோட்டை அருகே 2025 டிசம்பர் 20 அன்று திறக்கப்பட்ட பொருநை அருங்காட்சியகத்தின் ‘சிவகளைப் பகுதி’யில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன.
‘இரும்பின் தொன்மை’ அறிக்கையின் பரந்த சித்திரம்
2025 அறிக்கை சிவகளையோடு வேறு பல தளங்களின் தேதிகளையும் ஒன்றாகத் தொகுத்தது:
- மயிலாடும்பாறை (கிருஷ்ணகிரி): நுண்கற்காலக் கருவிகள், புதிய கற்காலக் கருவி தீட்டும் பள்ளங்கள், பாறை ஓவியங்கள், இரும்புக் கால ஈமச்சின்னங்கள், தமிழி ஓடுகள், நடுகற்கள் என நீண்ட வரலாறு கொண்ட குன்றுத் தளம். 2021 அகழாய்வில் இரும்புக் கால அடுக்கு சுமார் கி.மு. 2172, கி.மு. 1615 எனத் தேதியிடப்பட்டது; 2022 மே மாதம் ‘4,200 ஆண்டு இரும்புக் காலம்’ என இது அறிவிக்கப்பட்டது.
- ஆதிச்சநல்லூர்: தாழிகளில் கிடைத்த தினை, நெல் மாதிரிகள் கி.மு. 1506–1304, கி.மு. 1368–1110 என்ற வரம்புகளைக் காட்டின; வாழ்விடக் கரி ஒன்று சுமார் கி.மு. 2580–2465.
- கீழ்நமண்டி (திருவண்ணாமலை): ஈமப்பேழையுடன் கூடிய ஒரு கல்லறை சுமார் கி.மு. 1769–1615.
- மாங்காடு, தெலுங்கனூர் (சேலம், மேட்டூர்): உயர் கார்பன் எஃகு வாள் உட்பட, எஃகுப் பொருட்களே நேரடியாகச் சுமார் கி.மு. 1600 முதல் கி.மு. 900 வரையிலான காலத்துக்குத் தேதியிடப்பட்டன.
சுருக்கமாக: கி.மு. 2-ஆம் ஆயிரமாண்டில் தமிழ்நாட்டில் இரும்பு இருந்தது என்பதற்கு இன்று வலுவான சான்றுகள் உள்ளன. கி.மு. 4-ஆம் ஆயிரமாண்டு என்ற கூற்று பெரும்பாலும் சிவகளையின் மூன்று கரித் தேதிகளையே சார்ந்துள்ளது.
கொடுமணல்: நொய்யல் கரையின் தொழில் நகரம்
ஈரோடு மாவட்டம், சென்னிமலைக்கு அருகே, நொய்யல் ஆற்றின் வடகரையில் உள்ளது கொடுமணல். சங்க இலக்கியமான பதிற்றுப்பத்தில் புகழப்படும் ‘கொடுமணம்’ இதுவே என்று அடையாளம் காணப்படுகிறது. சேரர் தலைநகர் கரூரையும் (வஞ்சி) மேற்குக் கடற்கரையின் சேரர் துறைமுகமான முசிறியையும் இணைத்த பழங்கால வணிகப் பாதையில் இது அமைந்திருந்தது. 1961-இல் ASI முதல் முறையாக இங்கு தோண்டியது. பின்னர் 1985–1990-இல் தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் எ. சுப்பராயலு தலைமையிலும், 1998–99-இல் மாநிலத் தொல்லியல் துறையும், 2012–13-இல் கா. ராஜன் தலைமையிலான புதுச்சேரி பல்கலைக்கழகக் குழுவும், 2020–21-இல் மாநிலத் துறை பத்தாம் கட்டமாகவும் அகழாய்வு செய்தன. மொத்தம் 9,000-க்கும் மேற்பட்ட தொல்பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன.
மணிகள், இரும்பு, எஃகு
- மணிப் பட்டறைகள்: நீலக்கல் (சபையர்), பச்சைக்கல் (பெரில்), படிகம் (குவார்ட்ஸ்), லாபிஸ் லசூலி, அகேட், சூதுபவளம் (கார்னீலியன்) போன்ற கற்களிலிருந்து துளையிட்ட சிறு மணிகள் செய்யப்பட்டன. 2013 அகழாய்வில் படிகக் கட்டிகள், அவற்றை உடைக்கும் கல் அடைகல், சூளைகள், தேய்த்து மெருகூட்டும் கல் என மணி செய்யும் ஒவ்வொரு கட்டமும் வெளிப்பட்டது. பெரில் அருகிலுள்ள படியூரிலிருந்தும், நீலக்கல் சிவன்மலையிலிருந்தும் வந்தன; கார்னீலியனும் அகேட்டும் மேற்கு இந்தியாவிலிருந்தும், லாபிஸ் லசூலி ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்தும் வந்தன.
- இரும்பு: 115 செ.மீ. விட்டமுள்ள உலையின் அடிப்பகுதி, கசடு, ஊதுகுழாய் முனைகள் கிடைத்தன; அந்த உலை சுமார் 1,300°C வெப்பத்தை எட்டியிருக்கலாம் என்று அறிக்கை கூறுகிறது. 2021-இல் ஆற்றுப் படுகையில் மேலும் இரண்டு உலைகளும் பெருமளவு கசடும் கண்டெடுக்கப்பட்டன. இரும்புத்தாது அருகிலுள்ள சென்னிமலையிலிருந்து வந்தது.
- எஃகு: உயர் கார்பன் எஃகு தயாரிக்கும் குகை (crucible) உலை – உலகப் புகழ் பெற்ற தென்னிந்திய ‘வூட்ஸ்’ எஃகின் தொழில்நுட்பம். ராஜனை மேற்கோள் காட்டி 2025 அறிக்கை இதை கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டுக்குரியதாகக் கூறுகிறது; ஆனால் இது தளத்தின் வெளியிடப்பட்ட AMS தேதிகளைவிடப் பழமையானது.
- பிற தொழில்கள்: செம்பு உருக்கும் உலைகள், சங்கு வளையல்கள், பருத்தி நூற்கும் சுடுமண் தக்கிளிகள்.
விவசாயம் மிகக் குறைவாக நடந்த, முழுக்க முழுக்கத் தொழில் சார்ந்த தளம் இது என்று ராஜன் வர்ணித்தார். ரோமானிய வெள்ளி நாணயங்களும், கங்கைச் சமவெளியின் உயர்தர மேசைப் பாத்திரமான ‘வடக்கத்திய கருப்பு மெருகுப் பானை’ (NBPW) துண்டுகளும் இதன் வணிக எல்லையைக் காட்டுகின்றன. அந்த வணிகத்தின் மறுமுனையைப் புரிந்துகொள்ள எங்கள் ரோமப் பேரரசின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் கட்டுரையைப் படிக்கலாம்.
பானைகளில் பெயர்கள்
2013 வரையிலான ஏழு கட்டங்களில் மட்டும் 500-க்கும் மேற்பட்ட தமிழி பொறித்த பானை ஓடுகள் கிடைத்தன – இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் ஒரே தளத்தில் கிடைத்த மிக அதிக எண்ணிக்கை இது என்று ராஜன் கூறினார். பெரும்பாலானவை தனிநபர் பெயர்கள்: ‘சாத்தன்’, ‘விசாகி’, ‘திஸ்ஸன்’… ஒரு பெரிய பானையில் ‘சம்பன் சுமனன்’ என்று பெரிய எழுத்துகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘திஸ்ஸ’, ‘விசாகி’ போன்ற பிராகிருதப் பெயர்கள், வட இந்தியாவிலிருந்து வணிகர்களும் கைவினைஞர்களும் இங்கு வந்து சென்றதைக் காட்டுகின்றன என்பது அவர் கருத்து.
கொடுமணலின் காலம்
15 செ.மீ. முதல் 120 செ.மீ. ஆழம் வரை எடுக்கப்பட்ட கரி மாதிரிகள் சுமார் கி.மு. 408 முதல் கி.மு. 200 வரையிலான AMS தேதிகளைத் தந்தன. கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இது ஒரு செழிப்பான தொழில்–வணிக மையமாக இருந்தது என்று ராஜன் கருதுகிறார். தேதியிடப்படாத கீழ் அடுக்குகளைக் கணக்கில் கொண்டால் தொடக்கம் கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குச் செல்லலாம் என்றும் அவர் வாதிட்டார் – ஆனால் அந்தக் கணக்கீடு ‘அனுமானம்’ என்பதை அவரே ஒப்புக்கொள்கிறார்.
பொருந்தல்: பழனி அருகே ஒரு தலைவனின் கல்லறை
நான்கு கால் ஜாடியில் நெல்
திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில், பழனியிலிருந்து சுமார் 12 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது பொருந்தல். 2009–10-இல் கா. ராஜன் தலைமையில், ஆறு கல்வி நிறுவனங்களின் மாணவர்களே பெரும்பாலும் பணியாற்றிய குழு, ‘பாசிமேடு’ எனப்படும் வாழ்விட மேட்டையும் கல்வட்டங்கள் சூழ்ந்த நான்கு கல்லறைகளையும் அகழாய்வு செய்தது. அவற்றில் இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு கற்பேழைக் கல்லறை (கற்பலகைகளால் ஆன பெட்டி போன்ற புதைகுழி) தனித்து நின்றது.
அதில் 12 செ.மீ. முதல் ஒரு மீட்டர் உயரம் வரையிலான 14 நான்கு கால் ஜாடிகள் இருந்தன; ஒரு மீட்டர் உயர ஜாடியில் சுமார் 2 கிலோ நெல் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது. சூதுபவளம், மாக்கல், படிகம், அகேட் ஆகியவற்றால் ஆன சுமார் 7,500 மணிகள், இரும்பு வாள்கள், குதிரை அங்கவடிகள், மயில் ஓவியம் தீட்டிய ஜாடி ஆகியவையும் கிடைத்தன. இவ்வளவு செல்வம் கொண்ட இந்தக் கல்லறை ஒரு குலத் தலைவனுடையதாக இருக்கலாம் என்று அகழாய்வாளர்கள் கருதினர்.
எழுத்தின் காலம்: தீராத விவாதம்
இரண்டு மட்பாண்டத் தாங்கிகளில் ஒரே மூன்று தமிழி எழுத்துகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன; அருகில், நூலில் கோத்த மணியின் குறியீடு. ஐராவதம் மகாதேவன் உள்ளிட்ட கல்வெட்டியலாளர்கள் அதை ‘வ-ய-ர’ (வயிரம்) என்று படித்தனர். அந்த ஜாடி நெல்லை பீட்டா அனலிட்டிக் கி.மு. 490 எனத் தேதியிட்டது; பின்னர் மற்றொரு மாதிரி கி.மு. 450 எனக் காட்டியது. கல்லறைப் பொருட்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வைக்கப்பட்டவை என்பதால், தமிழி எழுத்து கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே இருந்தது – அசோகரின் பிராமிக் கல்வெட்டுகளுக்கு இரண்டு நூற்றாண்டுகள் முன்பே – என்று ராஜன் வாதிட்டார். கேம்பிரிட்ஜ் பேராசிரியர் திலீப் கே. சக்கரவர்த்தி இதை ‘சகாப்தம் படைத்த கண்டுபிடிப்பு’ (epoch-making) என்று வரவேற்றார்.
ஆனால் ஒரே ஒரு கார்பன் தேதியை வைத்து வரலாற்றை மாற்ற முடியாது, பல தேதிகள் தேவை என்றார் மகாதேவன். எழுத்து வடிவங்களின் அடிப்படையில் இந்த எழுத்துகள் கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு அல்லது கி.பி. 1-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை என்றும், ‘வயிர’ என்ற சொல்லே பிராகிருத ‘வஜ்ர’விலிருந்து வந்தது என்றும் எ. சுப்பராயலு வாதிட்டார். இந்த விவாதம் இன்றும் முடியவில்லை.
உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியவை
- குறைந்தது கி.மு. 1300-க்குள் தமிழ்நாட்டில் இரும்பு பயன்பாட்டில் இருந்தது; கில்லிக்கின் மதிப்பீட்டில், சுமார் கி.மு. 1850–1600 காலத்திலேயே இருந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.
- சுமார் கி.மு. 1155-இல் பொருநைக் கரை மக்கள் இறந்தவர்களோடு நெல்லையும் புதைத்தனர்.
- கி.மு. கடைசி நூற்றாண்டுகளில், கொடுமணல் போன்ற இடங்கள் தொலைதூர வணிகத்துக்காக மணிகளும் இரும்பும் எஃகும் உற்பத்தி செய்தன; அங்கு வாழ்ந்தோர் தமிழியில் பெயர்களைப் பானைகளில் கீறினர்.
- கி.மு. 4-ஆம் ஆயிரமாண்டு இரும்பு, கி.மு. 5-ஆம் நூற்றாண்டு எழுத்து ஆகிய கூற்றுகள், மேலும் பல தேதிகளும் சக மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட அறிக்கைகளும் வரும்வரை திறந்த கேள்விகளே.
முதல் பகுதியில் பார்த்த பெருங்கற்காலச் சின்னங்களை எழுப்பியவர்கள், நாம் நினைத்ததைவிட விரிந்த உலகத்தோடு தொடர்பு கொண்ட இரும்பு பயன்படுத்திய உழவர்களும் கைவினைஞர்களும் என்பதை இந்தத் தளங்கள் காட்டுகின்றன. தாழி அடக்கம், மட்பாண்ட வடிவங்களில் ஹரப்பா நாகரிகத்துடன் தொடர்பு இருக்கலாம் என்று சாரதா சீனிவாசன் முன்வைக்கும் கருத்தும் உண்டு; ஆனால் அது இன்னும் ஊகமே.
அடுத்த பகுதி
ஐந்தாம் பகுதியில், தமிழி (தமிழ்-பிராமி) எழுத்தும் மிகப் பழைய தமிழ்க் கல்வெட்டுகளும் பற்றிப் பார்ப்போம். கொடுமணல் பானைகளில் கீறப்பட்ட பெயர்கள் முதல் மதுரை அருகே மாங்குளம் குன்றுகளில் செதுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள் வரை – தமிழ் எப்போது, எப்படி எழுதப்படத் தொடங்கியது? விரைவில்.
மூலங்கள்
- கா. ராஜன், இரா. சிவானந்தம் (2025): Antiquity of Iron: Recent Radiometric Dates from Tamil Nadu, தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை (தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக மின்நூலகம்)
- கா. ராஜன் (2014): Iron Age – Early Historic Transition in South India: An Appraisal, ASI தொல்லியல் நிறுவனச் சொற்பொழிவு
- IIT காந்திநகர்: Antiquity of Iron in Tamil Nadu (கா. ராஜன், டி. அருண் ராஜ் உரைச் சுருக்கம்)
- The Hindu: Iron Age began in Tamil Nadu in first quarter of 4th millennium BCE; Sivagalai sheds light on iron’s antiquity (2025)
- The Hindu: பொருநை நாகரிகம் 3,200 ஆண்டுகள் – முதல்வர் அறிவிப்பு (2021)
- The Hindu: மயிலாடும்பாறை: 4,200 ஆண்டு இரும்புக் காலம் (2022)
- Frontline: சாரதா சீனிவாசன், Tamil Nadu’s discoveries rewrite the Iron Age timeline (2025)
- Frontline: டேவிட் கில்லிக், Tamil Nadu’s metallurgical mystery: The missing Copper Age (2025)
- BBC News: Did Iron Age ‘begin’ in India? Tamil Nadu dig sparks debate (2025)
- The Telegraph: A Stalin claim that needs to be ironed out (2025)
- The Indian Express: A new study says Iron Age began hundreds of years earlier – in Tamil Nadu (2025)
- The Wire: பி. ஏ. கிருஷ்ணனின் விமர்சனக் கட்டுரை (2025)
- DT Next: Sivagalai, wonder womb of Iron Age (2025)
- The Hindu: பொருநை அருங்காட்சியகத் திறப்பு (2025)
- EdexLive: ஆசிரியரின் குறுஞ்செய்தி – த. உதயச்சந்திரன் நினைவுகூர்தல் (2026)
- The Hindu: Kodumanal excavation yields a bonanza again (2012); Kodumanal reveals more hidden gems (2013)
- The Hindu: Kodumanal: How a barren land turned into a treasure trove; Iron smelting units unearthed at Kodumanal; 10th phase of excavation ends at Kodumanal (2021)
- Frontline: Buried history (பொருந்தல், 2010)
- The Hindu: Palani excavation triggers fresh debate; Porunthal excavations prove existence of Indian scripts in 5th century BC (2011)
