பதினேழாம் நூற்றாண்டில், கடலுக்குக் கீழே இருந்த நிலத்தை அணைகளால் காத்து வாழ்ந்த ஒரு சிறிய நாடு உலக வணிகத்தின் மையமாக மாறியது. ரெம்ப்ராண்ட், வெர்மீர் போன்ற ஓவியர்கள், உலகின் மிகப் பரபரப்பான துறைமுகங்களில் ஒன்றான ஆம்ஸ்டர்டாம், கிழக்கே இந்தோனேசியத் தீவுகள் வரை நீண்ட கப்பல் வழித்தடங்கள் என டச்சு குடியரசு ஒரு "பொற்காலத்தை" அனுபவித்தது. அந்தச் செல்வத்தின் பெரும் இயந்திரம் VOC எனப்படும் டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனம்.
VOC: உலகின் முதல் பெருநிறுவனங்களில் ஒன்று
1602-ல் போட்டியிட்டுக்கொண்டிருந்த பல டச்சு வணிகக் குழுக்கள் இணைந்து "ஐக்கிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம்" (Vereenigde Oost-Indische Compagnie) உருவானது. நன்னம்பிக்கை முனைக்குக் கிழக்கே ஆசிய வணிகத்தில் ஏகபோக உரிமையுடன், கோட்டைகள் கட்டவும், படை வைத்திருக்கவும், உள்ளூர் அரசர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்யவும், போர் தொடுக்கவும் அதற்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. சாதாரணக் குடிமக்களும் அதன் பங்குகளை வாங்க முடிந்தது; ஆம்ஸ்டர்டாமில் அந்தப் பங்குகள் கைமாறியதால், நவீனப் பங்குச் சந்தையின் முன்னோடியாகவும், "முதல் பொதுப் பங்கு நிறுவனங்களில் ஒன்றாகவும்" VOC அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது.
மசாலாத் தீவுகளும் பட்டேவியாவும்
ஐரோப்பாவில் தங்கத்துக்கு நிகரான விலை பெற்றவை கிராம்பு, ஜாதிக்காய், ஜாதிபத்திரி. அவை விளைந்தவை இன்றைய இந்தோனேசியாவின் மொலுக்கா, பண்டா தீவுகளில். 1619-ல் ஆளுநர் யான் பீட்டர்சூன் கூன் ஜாவாவின் ஜயகர்த்தா நகரைக் கைப்பற்றி "பட்டேவியா" (இன்றைய ஜகார்த்தா) என்று பெயரிட்டு VOC-யின் ஆசியத் தலைமையகமாக்கினார். ஜாதிக்காய் ஏகபோகத்துக்காக 1621-ல் பண்டா தீவுகளில் நடந்த படையெடுப்பில் உள்ளூர் மக்களில் பெரும்பாலோர் கொல்லப்பட்டனர், அடிமைப்படுத்தப்பட்டனர் அல்லது தப்பி ஓடினர்; உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை மதிப்பீடுகள் வேறுபட்டாலும், இது காலனிய வரலாற்றின் கொடூரமான அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதன் பிறகு அடிமை உழைப்பில் இயங்கும் தோட்டங்கள் அங்கு அமைக்கப்பட்டன.
உலகைச் சுற்றிய வணிக வலை
VOC-யின் வலை இந்தோனேசியாவுடன் நிற்கவில்லை. 1641 முதல் ஜப்பானின் நாகசாகி துறைமுகத்தில் உள்ள தேஜிமா என்ற சிறிய செயற்கைத் தீவில், ஜப்பானுடன் வணிகம் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரே ஐரோப்பியர்களாக டச்சுக்காரர்கள் இருந்தனர். 1652-ல் யான் வான் ரீபீக் தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப் பகுதியில் கப்பல்களுக்கு உணவு வழங்கும் நிலையத்தை அமைத்தார்; அதுவே கேப் டவுன் நகரின் தொடக்கம். டச்சு மாலுமிகள் ஆஸ்திரேலியக் கடற்கரையை வரைபடமாக்கினர்; 1642-ல் ஏபெல் டாஸ்மன் இன்றைய டாஸ்மேனியா, நியூசிலாந்து கரைகளை அடைந்தார். சீனப் பீங்கான், பட்டு, தேயிலை, காபி, சர்க்கரை என ஆசியப் பொருட்கள் ஆம்ஸ்டர்டாமின் கிடங்குகளை நிரப்பின.
கப்பல்களில் ஒரு வாழ்க்கை
இந்த வணிகத்தின் விலையை மாலுமிகளும் படைவீரர்களும் செலுத்தினர். ஆம்ஸ்டர்டாமிலிருந்து பட்டேவியா செல்லும் பயணம் பொதுவாக எட்டு மாதங்கள் வரை நீடித்தது. அழுகிய உணவு, ஸ்கர்வி நோய், புயல்கள், கடற்கொள்ளையர்கள் எனப் பயணத்தில் பலர் உயிரிழந்தனர். நிறுவனத்தின் இரண்டு நூற்றாண்டு வரலாற்றில் சுமார் பத்து லட்சம் பேர் ஐரோப்பாவிலிருந்து ஆசியாவுக்குக் கப்பலேறியதாகவும், அவர்களில் கணிசமானோர் திரும்பவே இல்லை என்றும் வரலாற்றாசிரியர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். பலர் ஜெர்மனி, ஸ்காண்டிநேவியா போன்ற அண்டை நாடுகளிலிருந்து வேலை தேடி வந்த ஏழை இளைஞர்கள். குறைந்த மாலுமிகளுடன் அதிகச் சரக்கை ஏற்றக்கூடிய "ஃப்ளூய்ட்" போன்ற டச்சுக் கப்பல் வடிவமைப்புகள் வணிகச் செலவைக் குறைத்து, ஐரோப்பியக் கடல் வணிகத்தில் டச்சுக்காரர்களுக்கு முன்னிலை தந்தன.
ஆம்ஸ்டர்டாம்: கால்வாய்களின் நகரம்
இந்தச் செல்வம் ஆம்ஸ்டர்டாமை மாற்றியமைத்தது. பதினேழாம் நூற்றாண்டில் திட்டமிட்டு வெட்டப்பட்ட அரை வட்டக் கால்வாய் வளையமும் (Grachtengordel) அதன் கரையில் எழுந்த குறுகிய, உயரமான வணிகர் வீடுகளும் இன்று யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியச் சின்னம். 1609-ல் நிறுவப்பட்ட ஆம்ஸ்டர்டாம் வங்கி ஐரோப்பிய நிதியுலகின் நம்பகமான மையமானது. மத சகிப்புத்தன்மை ஒப்பீட்டளவில் அதிகம் இருந்ததால், யூதர்கள், பிரெஞ்சு புராட்டஸ்டன்ட்கள், சிந்தனையாளர்கள் எனப் பலர் அங்கு அடைக்கலம் தேடினர். புத்தக அச்சு, வரைபடத் தயாரிப்பு, கப்பல் கட்டுமானம் ஆகியவற்றில் நகரம் முன்னணியில் இருந்தது.
ஓவியங்களின் பொற்காலம்
டச்சுப் பொற்காலக் கலையின் சிறப்பு, அது அரசர்களுக்காக மட்டுமல்லாமல் வணிகர்களுக்கும் நடுத்தரக் குடும்பங்களுக்கும் ஓவியங்களை உருவாக்கியதுதான். 1642-ல் ரெம்ப்ராண்ட் வரைந்த "நைட் வாட்ச்" ஆம்ஸ்டர்டாம் நகரக் காவல் படையினரின் குழு உருவப்படம்; இன்று அது ரெய்க்ஸ்மியூசியத்தின் இதயம். டெல்ஃப்ட் நகர ஓவியர் யோஹானஸ் வெர்மீர் சாதாரண வீட்டு உள்ளறைகளில் விழும் மென்மையான ஒளியை அமரத்துவமாக்கினார். ஃபிரான்ஸ் ஹால்ஸ், யான் ஸ்டீன், நிலக்காட்சி, கடல், மலர் ஓவியர்கள் எனக் கலையுலகம் செழித்தது. 1636–37 "துலிப் மோகம்" பற்றிய கதைகளும் இந்தக் காலத்தவை; ஆனால் அதன் பொருளாதார பாதிப்பு பின்னாளில் மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்று இன்றைய ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
வீழ்ச்சி
1672-ல் பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட நாடுகள் ஒரே நேரத்தில் தாக்கிய "பேரழிவு ஆண்டு" (Rampjaar) பொற்காலத்தின் உச்சம் முடிந்ததற்கான அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் VOC ஊழல், கடன், ஆங்கிலப் போட்டி ஆகியவற்றால் தள்ளாடியது. 1799-ல் அதன் உரிமைச் சாசனம் முடிவுக்கு வந்து, சொத்துகளும் கடன்களும் டச்சு அரசிடம் சென்றன. இந்தோனேசியா மீதான டச்சு காலனி ஆட்சி மேலும் ஒன்றரை நூற்றாண்டு நீடித்து, 1949-ல்தான் இந்தோனேசிய இறையாண்மையை நெதர்லாந்து அங்கீகரித்தது.
கலை, நிதி, சகிப்புத்தன்மை ஒருபுறம்; வன்முறை, அடிமைத்தனம், சுரண்டல் மறுபுறம். டச்சுப் பொற்காலம் இந்த இரண்டு முகங்களையும் சேர்த்தே நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்று நெதர்லாந்து அருங்காட்சியகங்களே இன்று வலியுறுத்துகின்றன.
