"சூரியன் ஒருபோதும் மறையாத பேரரசு" என்று ஒருகாலத்தில் பெருமையுடன் அழைக்கப்பட்டது பிரிட்டிஷ் பேரரசு. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அது உலக நிலப்பரப்பிலும் மக்கள்தொகையிலும் சுமார் கால் பங்கை ஆண்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. ஒரு சிறிய தீவு நாடு எப்படி இவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கியது, அது எப்படி ஒரு தலைமுறைக்குள் கரைந்து போனது என்பது உலக வரலாற்றின் மிகப் பெரிய கதைகளில் ஒன்று.
அட்லாண்டிக் கடந்த முதல் அடிகள்
பதினாறாம் நூற்றாண்டில் ஸ்பெயினும் போர்ச்சுகலும் கடல்வழிப் பேரரசுகளில் முன்னிலையில் இருந்தபோது, இங்கிலாந்து தாமதமாகவே களத்தில் இறங்கியது. 1607-ல் வட அமெரிக்காவின் வர்ஜீனியாவில் ஜேம்ஸ்டவுன் என்ற முதல் நிரந்தரக் குடியேற்றம் நிறுவப்பட்டது. 1620-ல் "மேஃப்ளவர்" கப்பலில் வந்த யாத்ரிகர்கள் நியூ இங்கிலாந்தில் குடியேறினர். கரீபியன் தீவுகளில் பார்படோஸ் (1627), ஸ்பெயினிடமிருந்து கைப்பற்றிய ஜமைக்கா (1655) ஆகியவை சர்க்கரைத் தோட்டங்களின் மையங்களாயின. ஆரம்பகாலக் குடியேற்றங்கள் பெரும்பாலும் அரசால் அல்ல, தனியார் நிறுவனங்களாலும் முதலீட்டாளர்களாலுமே தொடங்கப்பட்டன.
சர்க்கரையும் அடிமைத்தனமும்
கரீபியன் சர்க்கரைச் செல்வத்தின் பின்னால் ஒரு கொடூர உண்மை இருந்தது. ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து அடிமைகளாகக் கடத்தப்பட்ட மக்களின் உழைப்பில்தான் அந்தத் தோட்டங்கள் இயங்கின. பிரிட்டிஷ் கப்பல்கள் மட்டுமே சுமார் முப்பது லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆப்பிரிக்கர்களை அட்லாண்டிக் கடல் வழியே கொண்டு சென்றதாக ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். பல தசாப்தப் போராட்டங்கள், அடிமைகளின் எழுச்சிகள், ஒழிப்பு இயக்கத்தின் பிரச்சாரங்களுக்குப் பிறகு, 1807-ல் அடிமை வணிகமும், 1833 சட்டத்தின் மூலம் பெரும்பாலான பிரிட்டிஷ் குடியேற்றங்களில் அடிமைமுறையும் ஒழிக்கப்பட்டன. அப்போதும் இழப்பீடு அடிமைகளுக்கு அல்ல, அடிமை உரிமையாளர்களுக்கே வழங்கப்பட்டது.
கடற்படையும் வணிகமும்: பேரரசின் இரு தூண்கள்
பிரிட்டிஷ் பேரரசின் உண்மையான பலம் அதன் கடற்படையில் இருந்தது. 1805 டிரஃபால்கர் போருக்குப் பிறகு ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டு காலம் கடல்களில் அதற்குப் போட்டியே இல்லை என்று சொல்லலாம். ஜிப்ரால்டர், மால்டா, கேப் டவுன், சிங்கப்பூர் (1819), ஹாங்காங் (1842) போன்ற துறைமுகங்கள் உலகம் முழுவதும் பரவிய கப்பல் வழித்தடங்களின் சங்கிலிக் கண்ணிகளாக இருந்தன. லண்டன் நகரம் உலக வணிகத்துக்கும் காப்பீட்டுக்கும் கடன் வழங்கலுக்கும் தலைநகராக விளங்கியது. சீனாவுடனான அபின் போர்கள் (1839–42, 1856–60) இந்த "சுதந்திர வணிகம்" எவ்வளவு வன்முறையாக இருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டின. பேரரசு ஒரே மாதிரியான அமைப்பும் அல்ல: சுயாட்சி பெற்ற குடியேற்ற நாடுகள், நேரடியாக ஆளப்பட்ட காலனிகள், உள்ளூர் மன்னர்கள் மூலம் ஆளப்பட்ட பாதுகாப்புப் பகுதிகள் எனப் பல வடிவங்கள் கலந்த ஒரு ஒட்டுவேலைப் படம் அது.
ஒரு பேரரசை இழந்து, இன்னொன்றைப் பெற்றது
பிரான்சுடனான ஏழாண்டுப் போருக்குப் (1756–63) பிறகு கனடா பிரிட்டன் வசமானது. ஆனால் வரி விதிப்பு குறித்த அதிருப்தி அமெரிக்கப் புரட்சியாக வெடித்தது; 1776-ல் சுதந்திரப் பிரகடனம், 1783-ல் பாரிஸ் உடன்படிக்கை மூலம் பதின்மூன்று குடியேற்றங்களும் விடுதலை பெற்றன. இந்த இழப்புக்குப் பிறகு பிரிட்டனின் கவனம் கிழக்கு நோக்கித் திரும்பியது. 1788 ஜனவரியில் குற்றவாளிகளை ஏற்றிவந்த "முதல் கப்பல் அணி" ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி கோவில் இறங்கியது. 1840-ல் நியூசிலாந்தில் மாவோரி தலைவர்களுடன் வைதாங்கி உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது; அதன் ஆங்கில, மாவோரி மொழிப் பதிப்புகளின் பொருள் வேறுபாடு இன்றும் விவாதத்துக்குரியது. இந்தக் குடியேற்றங்கள் பூர்வகுடி மக்களுக்கு நில இழப்பு, நோய், வன்முறை என ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்தின.
ஆப்பிரிக்காவுக்கான போட்டா போட்டி
1806-ல் தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப் பகுதியை பிரிட்டன் கைப்பற்றியது. 1884–85 பெர்லின் மாநாட்டுக்குப் பிறகு ஐரோப்பிய நாடுகள் ஆப்பிரிக்காவைப் பங்கிட்டுக்கொண்ட "ஆப்பிரிக்கப் பங்கீட்டு" காலத்தில், எகிப்து, சூடான், கென்யா, நைஜீரியா, கோல்ட் கோஸ்ட் (இன்றைய கானா), ரொடீசியா எனப் பரந்த பகுதிகள் பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தன. "கெய்ரோ முதல் கேப் வரை" ரயில் கனவு கண்டார் சிசில் ரோட்ஸ். போயர் போர் (1899–1902) பேரரசின் வலிமைக்கும் அதன் கொடுமைகளுக்கும் சான்றாக அமைந்தது; தடுப்பு முகாம்களில் ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும் குழந்தைகளும் உயிரிழந்தனர்.
உச்சமும் சரிவும்
முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு பேரரசு அதன் அதிகபட்ச பரப்பை அடைந்தது. ஆனால் அதே நேரம் கனடா, ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, தென்னாப்பிரிக்கா போன்ற "டொமினியன்கள்" கிட்டத்தட்ட முழு சுயாட்சி கோரின; 1931 வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் சட்டம் அதை அங்கீகரித்தது. இரண்டாம் உலகப் போர் பிரிட்டனைப் பொருளாதார ரீதியாகச் சோர்வடையச் செய்தது. 1947-ல் தெற்காசியாவில் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் விடுதலை பெற்றது சிதைவின் தொடக்கமாக அமைந்தது. 1956 சூயஸ் நெருக்கடி பிரிட்டன் இனி தனித்து உலக வல்லரசாகச் செயல்பட முடியாது என்பதைக் காட்டியது. 1957-ல் கானா சஹாராவுக்குத் தெற்கே விடுதலை பெற்ற முதல் பிரிட்டிஷ் குடியேற்றமானது; அடுத்த பத்தாண்டுகளில் நைஜீரியா, கென்யா, ஜமைக்கா என வரிசையாக நாடுகள் சுதந்திரம் பெற்றன. 1997-ல் ஹாங்காங் சீனாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது பேரரசின் அடையாளபூர்வ முடிவாகக் கருதப்படுகிறது.
மரபு: பெருமையா, காயமா?
ஆங்கில மொழி, கிரிக்கெட், நாடாளுமன்ற முறை, ரயில்பாதைகள், பொதுச் சட்டம் எனப் பேரரசின் தடங்கள் உலகெங்கும் உள்ளன. இன்று 50-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் சுதந்திரமான உறுப்பினர்களாக இணைந்திருக்கும் காமன்வெல்த் அமைப்பு அதன் நேரடி வாரிசு. ஆனால் அடிமைத்தனம், பூர்வகுடிகள் இடப்பெயர்வு, பஞ்சங்கள், செயற்கையாக வரையப்பட்ட எல்லைகள் போன்ற காயங்களும் அதன் மரபின் பகுதியே. பேரரசை எப்படி நினைவுகூர்வது என்ற விவாதம் பிரிட்டனிலும் முன்னாள் குடியேற்ற நாடுகளிலும் இன்றும் தொடர்கிறது.
