இந்திய வரலாறு பகுதி 1: கற்காலம் – அத்திரம்பாக்கம் முதல் பீம்பேட்கா வரை

இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரையிலான இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் எங்கள் தொடரின் முதல் பகுதி.

நகரங்களும் அரசர்களும் எழுத்துகளும் தோன்றுவதற்குப் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் மனித இனத்தின் முன்னோர்கள் கல்லைச் செதுக்கி வாழ்ந்துவந்தனர். அவர்களைப் பற்றி எந்த நூலும் பேசவில்லை. ஆற்றுப் படுகைகளில் புதைந்த கைக்கோடரிகள், தொலைதூர எரிமலையிலிருந்து வந்து படிந்த சாம்பல், விரல் நுனி அளவிலான கற்கருவிகள், மணற்கல் பாறைகளில் தீட்டப்பட்ட ஓவியங்கள் – இவைதான் அந்தக் கதையைச் சொல்லும் சாட்சிகள். அந்தக் கதையின் முக்கியமான ஒரு தொடக்கப்புள்ளி நம் சென்னைக்கு அருகிலேயே இருக்கிறது என்பது பலருக்குத் தெரியாது.

கற்காலத்தை எப்படிப் பிரிக்கிறார்கள்?

மனிதர்கள் பயன்படுத்திய கருவிகளின் வகையை வைத்து, தொல்லியலாளர்கள் கற்காலத்தை மூன்று பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கின்றனர்:

• பழைய கற்காலம் (Palaeolithic): பெரிய கைக்கோடரிகள், வெட்டுக்கருவிகள் கொண்ட கீழ்ப் பழைய கற்காலம்; திட்டமிட்டுப் பெயர்த்தெடுத்த சில்லுக் கருவிகள் கொண்ட இடைப் பழைய கற்காலம்; நீண்ட கற்பட்டைகள் (blades) கொண்ட மேல் பழைய கற்காலம்.
• இடைக் கற்காலம் (Mesolithic): மரம் அல்லது எலும்புப் பிடிகளில் பொருத்திப் பயன்படுத்திய நுண்கற்கருவிகள் (microliths) இதன் அடையாளம்.
• புதிய கற்காலம் (Neolithic): தேய்த்து மெருகேற்றிய கற்கோடரிகள், மட்பாண்டங்கள், கால்நடை வளர்ப்பு, பயிர்ச்செய்கை, நிலையான கிராமங்கள்.

ஆனால் இவை காலவரிசையில் கச்சிதமாகப் பிரிக்கப்பட்ட கட்டங்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இவை வெவ்வேறு காலங்களில் தோன்றின; சில சமயம் ஒன்றோடொன்று கலந்தும் இருந்தன. இங்கே குறிப்பிடப்படும் தேதிகள் அறிவியல் முறைகளில் கணிக்கப்பட்டவை; ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பிழை வரம்பு உண்டு.

பல்லாவரத்தில் தொடங்கிய இந்தியத் தொல்லியல்

1863 மே 30 அன்று, ராபர்ட் புரூஸ் ஃபூட் (Robert Bruce Foote) என்ற நிலவியலாளர் அன்றைய மதராஸின் புறநகரான பல்லாவரத்தில் குவார்ட்சைட் கல்லால் ஆன ஒரு கைக்கோடரியைக் கண்டெடுத்தார். இந்தியாவில் அடையாளம் காணப்பட்ட முதல் பழைய கற்காலக் கருவி அதுதான். அதே ஆண்டு, ஃபூட்டும் அவரது சக ஊழியர் வில்லியம் கிங்கும் திருவள்ளூர் அருகே உள்ள அத்திரம்பாக்கத்தில் ஏராளமான கைக்கோடரிகள், வெட்டுக்கருவிகள், சில்லுகளைக் கண்டறிந்தனர். இந்தியக் கற்கால ஆய்வின் வரலாறு இப்படித் தமிழ் மண்ணில்தான் தொடங்கியது.

அத்திரம்பாக்கம்: சுமார் 15 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமை

சென்னையிலிருந்து சுமார் 60 கி.மீ. வடமேற்கே, கொற்றலையாற்றுப் படுகையில் உள்ளது அத்திரம்பாக்கம். சென்னையைச் சேர்ந்த சர்மா பாரம்பரியக் கல்வி மையத்தின் (Sharma Centre for Heritage Education) சாந்தி பப்பு தலைமையிலான குழு, சுமார் பத்தாண்டுகள் இங்கே அகழாய்வு செய்தது. 2011-ல் உலகப் புகழ்பெற்ற Science இதழில் அவர்கள் வெளியிட்ட ஆய்வு, இங்குள்ள மிகப் பழைய அஷூலியன் (Acheulean) கருவி அடுக்குகள் குறைந்தது 10.7 லட்சம் ஆண்டுகள் பழமையானவை என்றும், சராசரி வயது சுமார் 15.1 லட்சம் ஆண்டுகள் என்றும் தெரிவித்தது. கற்கருவிகளிலேயே உள்ள அலுமினியம்-26, பெரிலியம்-10 ஐசோடோப்புகளை அளந்து இந்தக் காலம் கணிக்கப்பட்டது.

அஷூலியன் மரபு ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றியது; கண்ணீர்த்துளி வடிவக் கைக்கோடரிகளும், அகன்ற முனை கொண்ட வெட்டுக்கருவிகளும் இதன் சிறப்பு. இவற்றைச் செய்தவர்கள் நம் இனமான ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் அல்ல; பெரும்பாலும் ஹோமோ எரெக்டஸ் போன்ற முந்தைய மனித இனத்தவர். இந்தியாவுக்கு இந்தத் தொழில்நுட்பம் சுமார் 5–6 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் வந்தது என்று முன்பு கருதப்பட்டது. அத்திரம்பாக்கம் முடிவு அந்தக் கணிப்பைப் பல லட்சம் ஆண்டுகள் பின்னுக்குத் தள்ளியது. இருப்பினும், இதை உறுதிப்படுத்த மேலும் பல தளங்களில் துல்லியமான காலக்கணிப்பு தேவை என்று ஆய்வாளர்களே குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

அதே மண்ணில் இன்னொரு திருப்பம்

2018-ல் Nature இதழில் குமார் அகிலேஷ், சாந்தி பப்பு உள்ளிட்டோர் வெளியிட்ட ஆய்வு, அத்திரம்பாக்கத்தில் பெரிய அஷூலியன் கருவிகளிலிருந்து சிறிய சில்லுக் கருவிகளுக்கான மாற்றம் சுமார் 3.85 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே (சுமார் 64,000 ஆண்டு பிழை வரம்புடன்) தொடங்கியதைக் காட்டியது. ஒரு கல்லை முன்கூட்டியே தயார்செய்து, விரும்பிய வடிவில் சில்லைப் பெயர்க்கும் ‘லெவலுவா’ (Levallois) நுட்பமும் இங்கே காணப்படுகிறது. இந்த இடைப் பழைய கற்காலப் பண்பாடு சுமார் 1.72 லட்சம் ஆண்டுகள் முன்பு வரை தொடர்ந்தது.

இந்த மாற்றம் நவீன மனிதர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்த பிறகே (சுமார் 1.25 லட்சம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு) நடந்தது என்ற பழைய கருத்தை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே மனித எலும்புப் புதைபடிவங்கள் எதுவும் கிடைக்காததால், இந்தக் கருவிகளைச் செய்தது எந்த மனித இனம் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.

அத்திரம்பாக்கத்துக்கு அருகே உள்ள குடியம் குகைப் பாறை மறைவிடங்களிலும் 1960-களில் இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) அகழாய்வு செய்து பழைய கற்காலக் கருவிகளைக் கண்டெடுத்தது. இப்பகுதிக் கண்டுபிடிப்புகளைத் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் பூண்டி வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால அகழ்வைப்பகத்தில் (Pre-Historic Site Museum) இன்றும் பார்க்கலாம்.

வடமேற்கின் சோன் மரபு

1930-களில், இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள போத்வார் பீடபூமியின் சோன் (Soan) ஆற்றங்கரையில் கூழாங்கற்களைச் செதுக்கிச் செய்த வெட்டுக்கருவிகள் (choppers) அதிக அளவில் கண்டறியப்பட்டன. நீண்ட காலம் பாடநூல்கள், வடக்கே ‘சோன் பண்பாடு’, தெற்கே ‘மதராஸ் கைக்கோடரிப் பண்பாடு’ என இரண்டு தனி மரபுகளாக இதைச் சொல்லி வந்தன. பின்னாளைய ஆய்வுகள் இந்தப் பிரிவைப் பெரிதும் மாற்றியுள்ளன: சோன் காலவரிசைக்கு அடிப்படையாக இருந்த ஆற்றுப்படிக்கட்டுகள் பற்றிய புரிதல் தவறு என்று தெரிந்தது; கூழாங்கல் கருவிகள் அஷூலியன் தளங்களிலும் கிடைக்கின்றன. எனவே சோன் மரபின் காலமும், அஷூலியனுடனான அதன் தொடர்பும் இன்னும் உறுதியாகவில்லை.

டோபா எரிமலையும் ஜ்வாலாபுரமும்

சுமார் 74,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தோனேசியாவின் சுமத்ராவில் உள்ள டோபா எரிமலை பூமியின் வரலாற்றில் அறியப்பட்ட மிகப்பெரிய வெடிப்புகளில் ஒன்றை நிகழ்த்தியது. அதன் சாம்பல் இந்தியா முழுவதும் படிந்தது. இந்த வெடிப்பு ஒரு ‘எரிமலைக் குளிர்காலத்தை’ உருவாக்கி மனித இனத்தையே அழிவின் விளிம்புக்குக் கொண்டுசென்றது என்று 1998-ல் ஸ்டான்லி ஆம்ப்ரோஸ் என்ற மானுடவியலாளர் கருதுகோள் முன்வைத்தார்.

ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கர்னூல் மாவட்டம், ஜுர்ரேரு ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள ஜ்வாலாபுரத்தில், மைக்கேல் பெட்ராக்லியா தலைமையிலான குழு டோபா சாம்பல் அடுக்குக்குக் கீழும் மேலும் ஒரே மாதிரியான கற்கருவிகளைக் கண்டறிந்தது (2007, Science). எரிமலை வெடிப்புக்குப் பிறகும் இங்கே மனிதர்கள் தொடர்ந்து வாழ்ந்தனர் என்பது அவர்களின் வாதம். 2020-ல் மத்தியப் பிரதேசத்தின் சோன் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள தாபா (Dhaba) தளத்திலும் சுமார் 80,000 முதல் 65,000 ஆண்டுகள் வரை, டோபா காலத்தைக் கடந்து, கருவி மரபு மாறாமல் தொடர்ந்ததாக அதே குழுவினர் தெரிவித்தனர். தென்னாப்பிரிக்காவிலும் அந்தக் காலத்தில் மனிதர்கள் செழித்து வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் உள்ளன.

ஆனால் விவாதம் முடியவில்லை. கருவிகளை மட்டும் வைத்து அவற்றைச் செய்தது நவீன மனிதர்களா, முந்தைய மனித இனங்களா என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது என்பது விமர்சகர்களின் கருத்து.

நவீன மனிதர்கள் எப்போது வந்தனர்?

இது இந்திய வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய கேள்விகளில் ஒன்று. பல மரபணு ஆய்வுகள், ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து நவீன மனிதர்களின் முக்கியப் புலப்பெயர்வு சுமார் 50,000–60,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்ததாகக் கணிக்கின்றன. ஜ்வாலாபுரம், தாபா ஆய்வாளர்கள் போன்ற சிலர், 74,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, ஒருவேளை பல அலைகளாக, அவர்கள் வந்திருக்கலாம் என்கின்றனர். இந்தியாவில் கிடைத்த மிகப் பிரபலமான மனிதப் புதைபடிவம் 1982-ல் நர்மதைப் பள்ளத்தாக்கின் ஹத்னோராவில் அருண் சோனாகியா கண்டெடுத்த பகுதி மண்டையோடு; அதன் இனமும் வயதும் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன. அண்டை நாடான இலங்கையின் ஃபாஹியன் குகையில், சுமார் 45,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் மழைக்காடுகளில் வேட்டையாடியதற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. சுருக்கமாகச் சொன்னால்: சுமார் 45,000–50,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நவீன மனிதர்கள் தெற்காசியாவில் நிச்சயமாக இருந்தனர்; அதற்கும் முன்பே வந்திருக்கலாம்.

நுண்கற்கருவிகள்: தேரி மணல்மேடுகள் முதல் மத்திய இந்தியா வரை

நுண்கற்கருவிகள் சில சென்டிமீட்டர் நீளமே உள்ள சிறிய கல் துண்டுகள். இவற்றை மரப்பிடிகளில் வரிசையாகப் பொருத்தி அம்புகள், அரிவாள்கள், கத்திகள் செய்தனர். இவை இடைக் கற்காலத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டாலும், அவற்றின் தொடக்கம் மிகவும் பழையது: தாபாவில் சுமார் 48,000 ஆண்டுகள், மத்தியப் பிரதேசத்தின் மேத்தாகேரியில் சுமார் 45,000 ஆண்டுகள், இலங்கையின் ஃபாஹியன் குகையில் சுமார் 48,000–45,000 ஆண்டுகள் பழமையான நுண்கற்கருவிகள் கிடைத்துள்ளன.

தமிழ்நாட்டின் தென்கோடியில், தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி மாவட்டங்களின் சிவப்பு தேரி மணல்மேடுகளில் சாயர்புரம் போன்ற இடங்களைச் சுற்றி நுண்கற்கருவிகள் பரவலாகச் சிதறிக் கிடக்கின்றன. சென்னை அரசு அருங்காட்சியக அறிக்கையின்படி, சாயர்புரச் சான்றுகள் இந்த மரபை சுமார் கி.மு. 4000 அளவில் வைக்கின்றன; ஆனால் தென்னிந்திய நுண்கற்காலத்தின் காலவரிசை இன்னும் முழுமையாக உறுதியாகவில்லை என்றும் அதே அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் மாங்குடியிலும் விருதுநகர் மாவட்டத்தின் திருத்தங்கலிலும் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை நடத்திய அகழாய்வுகளில் நுண்கற்கருவிகள் மண் அடுக்குகளுக்குள் கிடைத்தன. கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தின் (முன்னர் தருமபுரி மாவட்டம்) மயிலாடும்பாறையில் சுமார் ஒரு மீட்டர் ஆழத்துக்கு நுண்கற்கருவி அடுக்கு கண்டறியப்பட்டது.

வட இந்தியாவில் ராஜஸ்தானின் பாகோர், குஜராத்தின் லங்னாஜ், மத்தியப் பிரதேசத்தின் ஆதம்கர், உத்தரப் பிரதேசத்தின் சராய் நாஹர் ராய், மகாதஹா ஆகியவை முக்கியமான இடைக் கற்காலத் தளங்கள்.

பீம்பேட்கா: பாறையில் எழுதப்பட்ட வரலாறு

மத்தியப் பிரதேசத்தின் ரெய்சன் மாவட்டத்தில், போபாலுக்குத் தெற்கே உள்ள பீம்பேட்கா பாறை மறைவிடங்களை 1957-ல் தொல்லியலாளர் விஷ்ணு ஸ்ரீதர் வாகன்கர் கண்டறிந்தார். 2003-ல் யுனெஸ்கோ இதை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவித்தது. யுனெஸ்கோவின் விவரப்படி, விந்திய மலையடிவாரத்தில் பெரிய மணற்கல் பாறைகளுக்குள் ஐந்து தொகுதிகளாக இயற்கையான பாறை மறைவிடங்கள் உள்ளன; அவற்றில் உள்ள ஓவியங்கள் இடைக் கற்காலம் முதல் வரலாற்றுக் காலம் வரை நீள்வதாகத் தெரிகிறது. சுமார் 730 பாறை மறைவிடங்களில், ஏறத்தாழ 500-ல் ஓவியங்கள் உள்ளதாக வாகன்கர் ஆய்வு அறக்கட்டளை குறிப்பிடுகிறது.

பெரும்பாலும் சிவப்பு, வெள்ளை நிறங்களில் உள்ள இந்த ஓவியங்களில் காட்டெருமை, மான், யானை, புலி, வில்லேந்திய வேட்டைக்காரர்கள், நடனக் காட்சிகள், பிற்கால அடுக்குகளில் குதிரை, யானை மீது சவாரி செய்பவர்கள் ஆகியோர் இடம்பெறுகின்றனர். சுற்றியுள்ள 21 கிராமங்களின் மக்களின் பண்பாட்டு மரபுகள் இந்த ஓவியக் காட்சிகளை வெகுவாக ஒத்திருப்பதை யுனெஸ்கோ சுட்டிக்காட்டுகிறது.

1970-களில் வி. என். மிஸ்ரா நடத்திய அகழாய்வில், இங்குள்ள ஒரு பாறை மறைவிடத்தில் பிற்கால அஷூலியன் முதல் இடைக் கற்காலம் வரையிலான நீண்ட வரிசை கண்டறியப்பட்டது. அருகிலுள்ள ‘ஆடிட்டோரியம் குகையில்’ பாறையில் குடையப்பட்ட சிறு கிண்ணக் குழிகள் (cupules) உலகின் மிகப் பழைய பாறைக் கலைகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்; ஆனால் அதன் காலக்கணிப்பு மறைமுகமானது, சர்ச்சைக்குரியது.

புதிய கற்காலம்: பையம்பள்ளி முதல் புர்சஹோம் வரை

புதிய கற்காலத்தில் வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்பு, மட்பாண்டம், நிலையான வாழ்க்கை ஆகியவை தோன்றின; ஆனால் துணைக்கண்டத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இது வெவ்வேறு காலத்தில் நடந்தது.

தமிழ்நாட்டின் புதிய கற்காலத்தைப் பற்றி விரிவாக அறிய உதவும் முக்கியத் தளம் திருப்பத்தூர் மாவட்டத்தில் (முன்னாள் வட ஆற்காடு) உள்ள பையம்பள்ளி. 1964–65, 1967–68 ஆண்டுகளில் எஸ். ஆர். ராவ் தலைமையில் இந்தியத் தொல்லியல் துறை இங்கே அகழாய்வு செய்தது. தரையில் குழி தோண்டி, கூரை வேய்ந்த குழி வீடுகள், தேய்த்து மெருகேற்றிய கற்கோடரிகள், எலும்புக் கருவிகள், சிறிய கற்பட்டைகள், கையால் செய்த சாம்பல் நிற மட்பாண்டங்கள் ஆகியவை கிடைத்தன. அதன் மேல் அடுக்குகளில் இரும்புக் காலப் பெருங்கற்காலப் (Megalithic) பண்பாட்டுடன் கலந்த ஒரு கட்டம் தெரிகிறது. கரிம மாதிரிகளின் கதிரியக்கக் கார்பன் காலக்கணிப்பு, புதிய கற்காலக் கட்டத்தைக் கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் வைக்கிறது; பரவலாகக் குறிப்பிடப்படும் ஒரு தேதி கி.மு. 1390 (± 200 ஆண்டுகள்). கருகிய கொள்ளு, பாசிப்பயறு தானியங்களும் கிடைத்துள்ளன – இன்றும் அப்பகுதியில் விளையும் பயறுவகைகள்!

அண்டை மாநிலங்களான கர்நாடகம், ஆந்திரத்தில் உத்னூர், புதிஹால், சங்கனகல்லு போன்ற இடங்களில் உள்ள ‘சாம்பல் மேடுகள்’ (ash mounds), மாட்டுச் சாணத்தைப் பெருமளவில் எரித்ததால் உருவானவை; இவை பெரும்பாலும் கி.மு. மூன்றாம் ஆயிரமாண்டு முதல் இரண்டாம் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கம் வரையிலானவை.

வடக்கே காஷ்மீரில் ஸ்ரீநகர் அருகே உள்ள புர்சஹோமில், 1960–1971-ல் இந்தியத் தொல்லியல் துறை நடத்திய அகழாய்வில், கடும் இமயக் குளிரைச் சமாளிக்க மண்ணில் தோண்டிய வட்ட, நீள்வட்டக் குழி வீடுகள் கண்டறியப்பட்டன. எலும்பால் ஆன ஊசிகள், மெருகேற்றிய கற்கோடரிகள், கோதுமை, பார்லி, பருப்பு சாகுபடி, வீட்டுத் தரையின் கீழ் புதைக்கப்பட்ட மனிதர்களுடன் நாய்கள் போன்ற விலங்குகள் – இவை புர்சஹோமின் சிறப்புகள். யுனெஸ்கோவின் தற்காலிகப் பட்டியலில் உள்ள இத்தளம் சுமார் கி.மு. 3000 முதல் கி.மு. 1000 வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்ததாக விவரிக்கப்படுகிறது.

ஏன் இது இன்றும் முக்கியம்?

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் மனித இனத்தவர் வாழ்ந்த காலத்தில் 99 சதவீதத்துக்கும் மேல் கற்காலம்தான். எகிப்தியர்கள் கிசா பிரமிடுகளைக் கட்டிய சுமார் 4,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, காஷ்மீரிலும் தக்காணத்திலும் மக்கள் இன்னும் மெருகேற்றிய கற்கோடரிகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர். பிற்காலத்தில் ராஜராஜ சோழன் போன்ற பேரரசர்கள் எழுப்பிய மாபெரும் கல் கோயில்களுக்கும் முன்னால், இதே மண்ணில் கல்லோடு மனிதன் கொண்ட உறவு லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீள்கிறது.

சென்னையிலிருந்து ஒரு நாள் பயணமாக பூண்டி அகழ்வைப்பகத்துக்குச் சென்று, அதே திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பழவேற்காடு ஏரியையும் பார்த்து வரலாம்.

அடுத்த பகுதி

இந்தத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதியில், போலன் கணவாயின் அடிவாரத்தில் உள்ள மெஹர்கர் (Mehrgarh) பற்றியும், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் முதல் விவசாயிகள் பற்றியும் பார்க்கலாம். கோதுமை, பார்லி, கால்நடைகள், மண்செங்கல் வீடுகள் வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றின? அங்கு வேளாண்மை தொடங்கிய காலம் குறித்து 2025-ல் வெளியான புதிய கதிரியக்கக் கார்பன் ஆய்வு ஏன் புதிய விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது? விரைவில்.

மூலங்கள்

• UNESCO World Heritage Centre: Rock Shelters of Bhimbetka
• Pappu, S. et al. (2011), Early Pleistocene presence of Acheulian hominins in South India, Science
• Akhilesh, K. et al. (2018), Early Middle Palaeolithic culture in India around 385–172 ka, Nature
• Petraglia, M. et al. (2007), Middle Paleolithic assemblages before and after the Toba super-eruption, Science
• Clarkson, C. et al. (2020), Human occupation of northern India spans the Toba super-eruption, Nature Communications
• Mishra, S. et al. (2013), Continuity of microblade technology in the Indian subcontinent since 45 ka, PLOS ONE
• Wedage, O. et al. (2019), Specialized rainforest hunting by Homo sapiens ~45,000 years ago, Nature Communications
• Government Museum, Chennai: Excavations in Tamil Nadu – An Archaeological Report
• Venkatasubbaiah, P. C., Tamil University: Neolithic culture of Tamil Nadu (Paiyampalli excavation details)
• The Hindu: A walk down the history lane (பூண்டி அகழ்வைப்பகம்)
• The Hindu: A discovery that changed the antiquity of humankind who lived in Indian subcontinent
• UNESCO Tentative List: The Neolithic Settlement of Burzahom
• Fuller, D. Q. et al. (2007), Dating the Neolithic of South India, Antiquity
• Nature India (2025): Indus Valley farming started later than thought